I've got a TV eye on you

Ook Knowing (Proyas, 2009) lijkt te draaien om 'pattern recognition.' Nicholas Cage moet als een cryptograaf een reeks van nummers, gevonden in een brief in een time capsule  uit 1959, ontcijferen om zo de naderende apocalypse te kunnen zien aankomen. Hier gaan samen drie vormen van decoderen: het motief van de detective, de profetie (het ontcijferen van profetie) en het decoderen van de cryptograaf. De combinatie van cryptografie en het ontcijferen van profetie lijkt te werken omdat de cryptografisch-wiskundige manier van 'ontcijferen' vooral voorspellend  van aard is. Door patronen te herkennen in Big Data kunnen we via een probabiliteitslogica rampen voorspellen die ons blote oog niet kunnen zien aankomen.  Voorspellen en decoderen lijken daarom te verschillen van het observeren, deduceren en begrijpen van de traditionele detective.  Proyas (die eerder I Robot maakte) lijkt daardoor de vraag te stellen, wat is de aard van 'knowing' in het t...

Lynne Ramsay's You Were Never Really Here  draait om een pulp-topos: de crimineel (of hard-boiled detective) die in it  is for the money  die op een specifiek moment ook moreel 'gegrepen' wordt door de zaak die hij wil oplossen. In YWNRH gebeurt dit als het kind dat hij net heeft gered van hem wordt weggedragen en zij hem aanspreekt , zijn naam uitspreekt en om hulp vraagt. Het interessante van Ramsay's face-to-face is dat het beroep komt van een kind . Zoals Jacqueline Rose stelde: het figuur van het kind is altijd overgedetermineerd.  We kunnen niet neutraal blijven t.o.v. een kind. Elk kind herinnert ons ook aan het kind dat we zelf waren, en dat we met ons meedragen (zoals de filmposter en sleutelshot van de film zo mooi aangeeft).  Ramsay geeft dit aan door de film te voorzien van flashbacks naar Joe's kindertijd, waardoor het onduidelijk is welk kind Joe probeert te redden. Het drama is een innerlijk drama.  Dit wordt prachtig weergege...

Muziek wordt wel vaker 'filmisch' genoemd, maar Weyes Blood's nieuwe CD lijkt ook echt over  'het cinematische' te gaan. Het wordt ook vaak met Lana Del Rey vergeleken. De vraag is, wat is 'cinema' volgens 'movies'? Of liever: waarom luisteren we altijd naar wat film zelf over film te zeggen heeft? Waarom zou een lied over the pictures  niet net zo onthullend zijn? M.a.w. waarom zou je niet dansen over architectuur? Altijd maar gebouwen over gebouwen, schilderijen over schilderijen, muziek over muziek. *gaap*

Net een leuke studentenpaper gelezen over Nicholas Refn's Bronson  (2008). Bronson - de UK's beroemdste gevangenis - zat oorspronkelijk vast voor een overval (hij werd veroordeeld voor 7 jaar), maar was in de gevangenis zo gewelddadig dat hij uiteindelijk 30 jaar vast zit. Het geestige van de film - dat de vorm aanneemt van een Brechtiaanse monoloog waarbij Bronson de camera inkijkt - is dat Bronson niet alleen de disciplinerende-reintegrerende functie van de gevangenis weigert (zijn eerste geweldsuitbarsting volgt op een moment waarop hij 'training' zou moeten ontvangen dat hem in staat zou stellen om na zijn vrijlating een baan te vingen), hij lijkt bewust op zoek te zijn naar 'roem' - het type roem dat de misdadiger (o.a. Foucault) in het pre-disciplinerende regime trof, de roem van de 'veroordeelde' die (zoals ook volgens Derrida (in zijn kritiek op Benjamin's kritiek van geweld) vanwege zijn niets-ontzienende gewelddadigheid de rechtsor...

Claire Denis' High Life  is (natuurlijk) een  biopolitiek-dystopische film over een 'carceral society.' Het ruimteschip, bevolkt door ter-dood-veroordeelden (die eerder in de film als 'scum' en 'afval' zijn bestempeld) is een 'machine' die 'menselijk afval' recycled: uitscheidingsproducten, lichaamssappen DNA, wordt rondgepompt. De film opent met een scene waarin het hoofdpersonage Monte een Baby toespreekt en haar waarschuwt nooit eigen urine te drinken of uitwerpselen te nuttigen. Ook al zou alles perfect kunnen worden gezuiverd, het blijft een taboe, zo legt hij uit. De film vraagt zich dus af: wat is een biopolitiek regime zonder 'taboe' - zonder (om het in Levi-Straussiaanse termen te stellen) de fundamentele wet die een onderscheid aanbrengt tussen lichamen te respecteren. Een leven, zo zou Lacan zeggen, zonder de signifier . [Dit doorbreken van het taboe is ook een thema in de film. Het 'verwantschapssysteem' ...

Ook Nosedive (S3E1 van Black Mirror)  probeert 'Control Society' weer te geven - en gebruikt ook een stijl die meer aan video / tv ontleent dan cinema. Het toont 'tags.' (Waar een Filmserie als The Matrix  de dystopische 'onderkant' laat zien - de gedachte dat 'achter' de 'matrix' een biopolitieke structuur van uitbuiting zit, daar tonen Minority Report , Black Mirror  of Dave Eggers' roman The Circle  juist de dystopie van de 'bovenkant' - de symbolische laag. In 'Nosedive' wordt een wereld opgeroepen waarin 'subjectivization' 'gamified' is, waarin het gaat om een constante 'flow' van kleine Rewards. [M.a.w. Beginnen met

Een student van ons schreef een hele leuke scriptie over recente Liefdes-scifi: films (vaak gebaseerd op Manga, Anime of Light Novels) waarin een scifi-premisse centraal staat waardoor liefde ontstaat en mogelijk wordt gemaakt ( Your Name komt aan bod, maar ook My Tomorrow your Yesterday  en One Week Friends ). Vaak heeft deze premisse met het tijd te maken: het gaat om karakters die 'vast' in de tijd zijn komen te zitten, elkaar toch ontmoeten ook al bevinden ze zich op verschillende tijdlijnen (Your Name), of karakters die tijd in een tegenovergestelde richting beleven (My Tomorrow). Deze focus op de 'manipuleerbaarheid' van tijd, de verdubbeling van tijdlijnen, het veranderen van de 'richting' van de tijd lijkt enerzijds te maken met de media waar de plots uit afkomstig zijn. I.t.t. cinema zijn game, manga, maar vooral de interactieve roman, de melodramatische 'choose your dessins' die zo populair is in Japan, een genre waarin tijd 'man...