Lady Bird
Lady Bird slaagt erin om een formeel probleem op te lossen: hoe film je in de eerste persoon ? Of liever: hoe maak je in cinema een onderscheid tussen een vertellend en een belevend ik - een onderscheid dat cruciaal is voor de autobiografische roman? Het probleem van de visie van het belevende ik is niet groot: je hanteert bv een subjectieve cameravoering om een eerstepersoons-effect op re roepen. Maar hoe neem je tegelijkertijd de ironische afstand van die focalisatie, die kenmerkend is voor een vertellend-terugkijkend 'ik' dat zich nog herinnert hoe het jongere ik dingen beleefde maar daar met een andere (wijzere) blik op terugkijkt? Film lijkt daar moeite mee te hebben: het is immers altijd in de tegenwoordige tijd. Maar ook 'vrije filmische indirecte rede' is niet zo makkelijk op te roepen. De eenvoudigste oplossing is het uitbuiten van een mogelijke spanning tussen beeld- en geluidsverteller. De geluidsverteller geeft daarbij de vi...