Pattern Recognition

Ook Knowing (Proyas, 2009) lijkt te draaien om 'pattern recognition.'


Nicholas Cage moet als een cryptograaf een reeks van nummers, gevonden in een brief in een time capsule uit 1959, ontcijferen om zo de naderende apocalypse te kunnen zien aankomen.

Hier gaan samen drie vormen van decoderen: het motief van de detective, de profetie (het ontcijferen van profetie) en het decoderen van de cryptograaf. De combinatie van cryptografie en het ontcijferen van profetie lijkt te werken omdat de cryptografisch-wiskundige manier van 'ontcijferen' vooral voorspellend van aard is. Door patronen te herkennen in Big Data kunnen we via een probabiliteitslogica rampen voorspellen die ons blote oog niet kunnen zien aankomen. 

Voorspellen en decoderen lijken daarom te verschillen van het observeren, deduceren en begrijpen van de traditionele detective. 

Proyas (die eerder I Robot maakte) lijkt daardoor de vraag te stellen, wat is de aard van 'knowing' in het tijdperk van AI?

De 'ontcijferingsscene' lijkt ook het midden te houden tussen een ouderwetse detective scene (waarin de detective een clip board met foto's maakt, en een scene die iets wegheeft van 'a beautiful mind.'



Het paranoide, aan de Twilight Zone herinnerende, faux jaren '50, vervolg van de films, waarin 'Aliens' verantwoordelijk blijken te zijn laat maar weer eens zien dat elke focus op 'big data' zijn eigen spookfiguren oproept. 

Ook: de toon van de film is er een van rouw. Het verlies heeft al ingezet.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

You Were Never Really Here

Afbeelding
Lynne Ramsay's You Were Never Really Here  draait om een pulp-topos: de crimineel (of hard-boiled detective) die in it  is for the money  die op een specifiek moment ook moreel 'gegrepen' wordt door de zaak die hij wil oplossen. In YWNRH gebeurt dit als het kind dat hij net heeft gered van hem wordt weggedragen en zij hem aanspreekt , zijn naam uitspreekt en om hulp vraagt. Het interessante van Ramsay's face-to-face is dat het beroep komt van een kind . Zoals Jacqueline Rose stelde: het figuur van het kind is altijd overgedetermineerd.  We kunnen niet neutraal blijven t.o.v. een kind. Elk kind herinnert ons ook aan het kind dat we zelf waren, en dat we met ons meedragen (zoals de filmposter en sleutelshot van de film zo mooi aangeeft).  Ramsay geeft dit aan door de film te voorzien van flashbacks naar Joe's kindertijd, waardoor het onduidelijk is welk kind Joe probeert te redden. Het drama is een innerlijk drama.  Dit wordt prachtig weergege...
Meer lezen

Homeland

Afbeelding
De 'semiotische onzekerheid' van Homeland - het feit dat we nooit kunnen weten of we te maken hebben met een paranode-schizofrene (pathologische) duiding van de werkelijkheid, of een briljante ontcijfering die juist vanwege  de pathologie de werkelijkheid ziet die wij over het hoofd zien - is iets dat de serie deelt met Mr Robot . Hier draait het ook om een situatie die onzeker is omdat wij de wereld bekijken door de blik van een instabiel personage. Maar net als in Mr Robot wordt dit gekoppeld aan de 'onleesbaarheid' van onze huidige geo-politieke situatie. In Mr Robot ligt die onleesbaarheid in de 'algoritmisering' van de werkelijkheid. In Homeland  is het punt dat de strijd tussen wat Virilio noemt 'stealth' en 'de ballistieke blik' (van o.a. de drone) zich zo ver heeft ontwikkeld dat het blote oog altijd onder doet voor de technologische blik. Hierdoor is onze situatie altijd fundamenteel paranoïde.
Meer lezen

Miami Vice

Afbeelding
“Every time I watch a popular television narrative [like Miami Vice ], I have to pinch myself and remind myself that these narratives are not a somewhat distorted reflection of the real state of race relations in American cities. They are functioning much more as Levi-Strauss tells us myths do. They are myths, which represent in narrative form the resolution of things, which can’t be resolved in real life. What they tell us about is about the ‘dream life’ of a culture” (Stuart Hall, p. 92)
Meer lezen