Bronson


Net een leuke studentenpaper gelezen over Nicholas Refn's Bronson (2008). Bronson - de UK's beroemdste gevangenis - zat oorspronkelijk vast voor een overval (hij werd veroordeeld voor 7 jaar), maar was in de gevangenis zo gewelddadig dat hij uiteindelijk 30 jaar vast zit.

Het geestige van de film - dat de vorm aanneemt van een Brechtiaanse monoloog waarbij Bronson de camera inkijkt - is dat Bronson niet alleen de disciplinerende-reintegrerende functie van de gevangenis weigert (zijn eerste geweldsuitbarsting volgt op een moment waarop hij 'training' zou moeten ontvangen dat hem in staat zou stellen om na zijn vrijlating een baan te vingen), hij lijkt bewust op zoek te zijn naar 'roem' - het type roem dat de misdadiger (o.a. Foucault) in het pre-disciplinerende regime trof, de roem van de 'veroordeelde' die (zoals ook volgens Derrida (in zijn kritiek op Benjamin's kritiek van geweld) vanwege zijn niets-ontzienende gewelddadigheid de rechtsorde bedreigt omdat hij zichzelf als soeverein ziet. Dit is de crimineel die bezongen wordt in 'hanging ballads,' dit zijn de zogenaamde 'primitive rebels.'

In een prachtige zelfbewuste scene zingt Bronson t.o.v. beelden van gevangenisrellen het lied 'I am a Rock Star' van David Cassidy.



De implicatie is duidelijk: de 'rock 'n roll ster' - de ster als bad boy, junk, rebel, werkschuw thuis - is de hedendaagse incarnatie van de vroegere gevangene als ster





Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

You Were Never Really Here

Afbeelding
Lynne Ramsay's You Were Never Really Here  draait om een pulp-topos: de crimineel (of hard-boiled detective) die in it  is for the money  die op een specifiek moment ook moreel 'gegrepen' wordt door de zaak die hij wil oplossen. In YWNRH gebeurt dit als het kind dat hij net heeft gered van hem wordt weggedragen en zij hem aanspreekt , zijn naam uitspreekt en om hulp vraagt. Het interessante van Ramsay's face-to-face is dat het beroep komt van een kind . Zoals Jacqueline Rose stelde: het figuur van het kind is altijd overgedetermineerd.  We kunnen niet neutraal blijven t.o.v. een kind. Elk kind herinnert ons ook aan het kind dat we zelf waren, en dat we met ons meedragen (zoals de filmposter en sleutelshot van de film zo mooi aangeeft).  Ramsay geeft dit aan door de film te voorzien van flashbacks naar Joe's kindertijd, waardoor het onduidelijk is welk kind Joe probeert te redden. Het drama is een innerlijk drama.  Dit wordt prachtig weergege...
Meer lezen

Homeland

Afbeelding
De 'semiotische onzekerheid' van Homeland - het feit dat we nooit kunnen weten of we te maken hebben met een paranode-schizofrene (pathologische) duiding van de werkelijkheid, of een briljante ontcijfering die juist vanwege  de pathologie de werkelijkheid ziet die wij over het hoofd zien - is iets dat de serie deelt met Mr Robot . Hier draait het ook om een situatie die onzeker is omdat wij de wereld bekijken door de blik van een instabiel personage. Maar net als in Mr Robot wordt dit gekoppeld aan de 'onleesbaarheid' van onze huidige geo-politieke situatie. In Mr Robot ligt die onleesbaarheid in de 'algoritmisering' van de werkelijkheid. In Homeland  is het punt dat de strijd tussen wat Virilio noemt 'stealth' en 'de ballistieke blik' (van o.a. de drone) zich zo ver heeft ontwikkeld dat het blote oog altijd onder doet voor de technologische blik. Hierdoor is onze situatie altijd fundamenteel paranoïde.
Meer lezen

Miami Vice

Afbeelding
“Every time I watch a popular television narrative [like Miami Vice ], I have to pinch myself and remind myself that these narratives are not a somewhat distorted reflection of the real state of race relations in American cities. They are functioning much more as Levi-Strauss tells us myths do. They are myths, which represent in narrative form the resolution of things, which can’t be resolved in real life. What they tell us about is about the ‘dream life’ of a culture” (Stuart Hall, p. 92)
Meer lezen