I've got a TV eye on you

De centrale kunstgreep in Isle of Dogs (nl de honden spreken Engels, de mensen Japans) wijst ook naar een centraal motief in Anderson's oeuvre: nl de vertaalbaarheid van culturen voor elkaar. Het verschil tussen honden en mensen is namelijk 'gekoppeld' aan het verschil tussen Japans en Engels (en hier op de poster als een verschil tussen kanji en alfabet). Waardoor het spook van de  antropomorfisering, dat schuilt in elk contact dat wij als mensen met dieren hebben, als een metafoor hangt boven het interculturele contact. (M.a.w. de vraag is begrijpen we de Japanse cultuur echt  of is ons 'begrip' het product van projectie?) Maar waar dit inhoudelijke motief de nadruk lijkt te leggen op  onvertaalbaarheid , daar lijkt de vormgeving van de film iets anders te doen, deze is namelijk doordrenkt van een liefde voor de Japanse cultuur die, op sommige momenten, nogal oriëntalistisch aan doet (de weergave van politici roept zelfs WW2-stereotypen op, en de reddende ...

In The Soul at Work  onderscheidt Bifo twee modaliteiten waarop het begrip 'wealth' begrepen kan worden: op een economische manier, als 'koopkracht,' en op een niet-economische manier, als de mogelijkheid om vreugde te ervaren. Op het moment dat het economische de overhand krijgt, en we al onze psychische energie investeren in het accumuleren van consumptiemogelijkheden , dan ervaren we, volgens Bifo, de daadwerkelijke consumptie steeds meer op een vreugdeloze manier. '[W]hat is really experienced is the production of scarcity and need, compensated by a fast, guilty and neurotic consumption because we can't waste time; we need to get back to work." (82) De overdaad aan digitale culturele consumptiegoederen (series, boeken, films muziek) en het gebrek aan schaarste  betekent dat alles snel-snel-snel geconsumeerd moet worden. Tijd voor vreugde is er niet meer. Of liever: de vreugde zit enkel nog in de aanschaf van boeken, en de toegang tot muziek en films. ...

Ook Knowing (Proyas, 2009) lijkt te draaien om 'pattern recognition.' Nicholas Cage moet als een cryptograaf een reeks van nummers, gevonden in een brief in een time capsule  uit 1959, ontcijferen om zo de naderende apocalypse te kunnen zien aankomen. Hier gaan samen drie vormen van decoderen: het motief van de detective, de profetie (het ontcijferen van profetie) en het decoderen van de cryptograaf. De combinatie van cryptografie en het ontcijferen van profetie lijkt te werken omdat de cryptografisch-wiskundige manier van 'ontcijferen' vooral voorspellend  van aard is. Door patronen te herkennen in Big Data kunnen we via een probabiliteitslogica rampen voorspellen die ons blote oog niet kunnen zien aankomen.  Voorspellen en decoderen lijken daarom te verschillen van het observeren, deduceren en begrijpen van de traditionele detective.  Proyas (die eerder I Robot maakte) lijkt daardoor de vraag te stellen, wat is de aard van 'knowing' in het t...

Lynne Ramsay's You Were Never Really Here  draait om een pulp-topos: de crimineel (of hard-boiled detective) die in it  is for the money  die op een specifiek moment ook moreel 'gegrepen' wordt door de zaak die hij wil oplossen. In YWNRH gebeurt dit als het kind dat hij net heeft gered van hem wordt weggedragen en zij hem aanspreekt , zijn naam uitspreekt en om hulp vraagt. Het interessante van Ramsay's face-to-face is dat het beroep komt van een kind . Zoals Jacqueline Rose stelde: het figuur van het kind is altijd overgedetermineerd.  We kunnen niet neutraal blijven t.o.v. een kind. Elk kind herinnert ons ook aan het kind dat we zelf waren, en dat we met ons meedragen (zoals de filmposter en sleutelshot van de film zo mooi aangeeft).  Ramsay geeft dit aan door de film te voorzien van flashbacks naar Joe's kindertijd, waardoor het onduidelijk is welk kind Joe probeert te redden. Het drama is een innerlijk drama.  Dit wordt prachtig weergege...

Muziek wordt wel vaker 'filmisch' genoemd, maar Weyes Blood's nieuwe CD lijkt ook echt over  'het cinematische' te gaan. Het wordt ook vaak met Lana Del Rey vergeleken. De vraag is, wat is 'cinema' volgens 'movies'? Of liever: waarom luisteren we altijd naar wat film zelf over film te zeggen heeft? Waarom zou een lied over the pictures  niet net zo onthullend zijn? M.a.w. waarom zou je niet dansen over architectuur? Altijd maar gebouwen over gebouwen, schilderijen over schilderijen, muziek over muziek. *gaap*

Net een leuke studentenpaper gelezen over Nicholas Refn's Bronson  (2008). Bronson - de UK's beroemdste gevangenis - zat oorspronkelijk vast voor een overval (hij werd veroordeeld voor 7 jaar), maar was in de gevangenis zo gewelddadig dat hij uiteindelijk 30 jaar vast zit. Het geestige van de film - dat de vorm aanneemt van een Brechtiaanse monoloog waarbij Bronson de camera inkijkt - is dat Bronson niet alleen de disciplinerende-reintegrerende functie van de gevangenis weigert (zijn eerste geweldsuitbarsting volgt op een moment waarop hij 'training' zou moeten ontvangen dat hem in staat zou stellen om na zijn vrijlating een baan te vingen), hij lijkt bewust op zoek te zijn naar 'roem' - het type roem dat de misdadiger (o.a. Foucault) in het pre-disciplinerende regime trof, de roem van de 'veroordeelde' die (zoals ook volgens Derrida (in zijn kritiek op Benjamin's kritiek van geweld) vanwege zijn niets-ontzienende gewelddadigheid de rechtsor...

Claire Denis' High Life  is (natuurlijk) een  biopolitiek-dystopische film over een 'carceral society.' Het ruimteschip, bevolkt door ter-dood-veroordeelden (die eerder in de film als 'scum' en 'afval' zijn bestempeld) is een 'machine' die 'menselijk afval' recycled: uitscheidingsproducten, lichaamssappen DNA, wordt rondgepompt. De film opent met een scene waarin het hoofdpersonage Monte een Baby toespreekt en haar waarschuwt nooit eigen urine te drinken of uitwerpselen te nuttigen. Ook al zou alles perfect kunnen worden gezuiverd, het blijft een taboe, zo legt hij uit. De film vraagt zich dus af: wat is een biopolitiek regime zonder 'taboe' - zonder (om het in Levi-Straussiaanse termen te stellen) de fundamentele wet die een onderscheid aanbrengt tussen lichamen te respecteren. Een leven, zo zou Lacan zeggen, zonder de signifier . [Dit doorbreken van het taboe is ook een thema in de film. Het 'verwantschapssysteem' ...