Fleabag (aantekeningen)
1. Fleabag gaat over de manier waarop humor enerzijds functioneert als een mechanisme van repressie, maar anderzijds het verdrongene laat terugkeren - maar op een speelse, afstandelijke manier, waardoor het werk kan doen (rouwwerk, durcharbeitung).
2. De serie combineert twee tonaliteiten (komedie en drama) en daarmee ook de twee 'tempo's' die bij deze modi hoort: de regelmatige 'beat' van de sitcom (met 20-minuten durende reeksen van nevengeschikte situaties, waarin nooit een echte doorbraak kan zijn, en de personages vast lijken te zitten in hun onderlinge web van relaties) met het ritme van drama, waarin we wachten op een doorbraak, verandering, inzicht, bildung, closure.
3. Humor, zo toont de serie (bijvoorbeeld in zus-zus-situaties) is in sociale situaties zowel een uiting van agressie als een ontkenning (aufhebung / sublimering) van deze agressie. (Zie bijvoorbeeld S1E1 waarin de zussen een feministische lezing bijwonen).
4. In de eerste afleveringen hebben de flashbacks (die weer flashbacks oproepen) duidelijk de vorm van anekdotes, of zelfs van 'sketches' met een punchline (de zussen beantwoorden een retorische vraag bij een feministische bijeenkomst, betrapt bij het masturberen bij Obama, 'do I have a massive arsehole?') Omdat deze flashbacks verbonden zijn met het personage van Fleabag dat ook vertelt en ons aanspreekt, lijken de flashbacks niet zozeer visualisaties van mentale beelden (herinneringen) maar visualisaties van de narratieve vorm waarin de herinneringen gegoten zijn zodra je ze vertelt aan anderen als anekdotes.
5. De anekdote: gebeurtenissen uit het verleden die vanwege de narratieve vorm waarin ze gegoten zijn (en de aanwezigheid van een punchline) vertelbaar, deelbaar en daarmee bewaarbaar en archiveerbaar zijn geworden.
6. De flashbacks in Fleabag lijken visualisaties van anekdotes die op het repertoire van een stand up comedian hadden kunnen staan. Hierdoor zie je als kijker in eerste instantie over het hoofd dat er onder de anekdotes een lijn ligtt. De 'grap-vorm' verhult a.h.w. het komische element - en daarmee ook het verdrongene dat het komische aan het licht brengt.
2. De serie combineert twee tonaliteiten (komedie en drama) en daarmee ook de twee 'tempo's' die bij deze modi hoort: de regelmatige 'beat' van de sitcom (met 20-minuten durende reeksen van nevengeschikte situaties, waarin nooit een echte doorbraak kan zijn, en de personages vast lijken te zitten in hun onderlinge web van relaties) met het ritme van drama, waarin we wachten op een doorbraak, verandering, inzicht, bildung, closure.
3. Humor, zo toont de serie (bijvoorbeeld in zus-zus-situaties) is in sociale situaties zowel een uiting van agressie als een ontkenning (aufhebung / sublimering) van deze agressie. (Zie bijvoorbeeld S1E1 waarin de zussen een feministische lezing bijwonen).
4. In de eerste afleveringen hebben de flashbacks (die weer flashbacks oproepen) duidelijk de vorm van anekdotes, of zelfs van 'sketches' met een punchline (de zussen beantwoorden een retorische vraag bij een feministische bijeenkomst, betrapt bij het masturberen bij Obama, 'do I have a massive arsehole?') Omdat deze flashbacks verbonden zijn met het personage van Fleabag dat ook vertelt en ons aanspreekt, lijken de flashbacks niet zozeer visualisaties van mentale beelden (herinneringen) maar visualisaties van de narratieve vorm waarin de herinneringen gegoten zijn zodra je ze vertelt aan anderen als anekdotes.
5. De anekdote: gebeurtenissen uit het verleden die vanwege de narratieve vorm waarin ze gegoten zijn (en de aanwezigheid van een punchline) vertelbaar, deelbaar en daarmee bewaarbaar en archiveerbaar zijn geworden.
6. De flashbacks in Fleabag lijken visualisaties van anekdotes die op het repertoire van een stand up comedian hadden kunnen staan. Hierdoor zie je als kijker in eerste instantie over het hoofd dat er onder de anekdotes een lijn ligtt. De 'grap-vorm' verhult a.h.w. het komische element - en daarmee ook het verdrongene dat het komische aan het licht brengt.
Reacties
Een reactie posten