Lennonnotes 1

Ik lees net in het schitterende 'Revolution in the Head' van Ian McDonald dat de openingsregel van Lennon's 'Cry Baby Cry,' oorspronkelijk was: 'Cry Baby, Cry, make your mother BUY.' Volgens McDonald was de aanleiding voor de tekst een commercial die Lennon las als eentje waarin het huilen van een baby (in Lacaniaanse termen een demand / vraag om liefde) gepresenteerd wordt als een aanmoediging van de moeder om iets aan te schaffen. Het nummer heeft daardoor een achtgrond die vergelijkbaar is met Sgt Pepper's 'Good Morning, Good Morning,' waar het irritante jingle-achtige regeltje 'Good Morning, Good Morning!' ook ontleent is aan een commercial (voor Cornflakes). McDonald beschrijft hoe Lennon de gewoonte had om zijn liedjes te schrijven terwijl de tv aanstond, en dat de Kellogs-jingle hem onderbrak en zijn concentratie verstoorde. Nadat het hem niet lukte om de Jingle uit zijn hoofd te zetten besloot hij het te integreren in een lied dat gaat over ontwaken. Mark Fisher heeft in zijn Acid Communism lezingen uitgebreid besproken hoe 'slaap' bij Lennon, in de jaren voorafgaande aan Sgt Pepper een belangrijk motief is. Slapen, uitslapen, in bed liggen, een beetje blowen en op de bank hangen, zijn bij Lennon in 1966 beelden die staan voor het 'uitpluggen' uit de wereld van werk en consumptie. Fisher benadrukt dat deze fantasie, gedeeld door veel bands uit de periode (Ray Davies bezong ook luie zondagen op een slaperige toon die Davies en Lennon delen) een klassedimensie heeft. De droom van niet werken spreekt vooral arbeiders aan. Maar, zoals McDonald beschrijft, slaperigheid wordt ook voor Lennon een creatieve staat. De meeste nummers zijn geschreven in een staat tussen slapen en wakker zijn in, en beschrijven ervaringen die slaperig zijn (Lucy in the Sky), waarbij beelden en geluiden uit de werkelijkheid verweven worden met droombeelden en woordassociaties die van binnenuit komen. "Good Morning, Good Morning," lijkt daarmee een tegenhanger van "A Day in the Life," met het slaperige eerste gedeelte, waarin beelden opgepikt uit de buitenwereld (the news (oh boy) en a film (oh boy) en a photograph (oh boy, oh boy, oh boy) zich op een stonede manier vermengen tot iets dat tot gegiechel leidt (I just had to laugh). Dit wordt onderbroken door een wekker, en een beschijving van routines (woke up, got out of bed, etc etc), gezongen door Paul (die wel vaker in Beatlenummers de stem van de redelijkheid en het dagelijks leven is). "Good Morning, Good Morning" gaat ook over ontwaken, en beschrijft ook het lege leven van dagelijkse rituelen van werk, school, forenzen, de klok haast, maar lijkt (impliciet) ook een nieuwe fase in het songschrijven van Lennon aan te kondigen. De buitenwereld is nu niet iets dat buitengesloten wordt, maar hij zoekt in de onderbreking (van de jingle 'good morning, good morning') inspiratie. Het lied eindigt met een reeks van diergeluiden, alsof de buitenwereld zelf nu door de dromerigheid van het lied heenprikt. "Cry Baby, Cry" heeft een textuur die vergelijkbaar is met "Good Morning," (of "Lucy in the Sky,"): het is een opeenvolging van extreem dromerige regels die doen denken aan de nonsensegedichten voor kinderen (Lewis Caroll) waar Lennon van hield, met beelden koningen en koninginnnen. Deze worden onderbroken, op een bijna irritante manier, door de oorwurm 'cry baby, cry,' een door een commercial geinspireerde melodie waarin geen ontwikkeling zit. De spanning in de vorm van het nummer is dus er (wederom) een tussen wegdromen en ontwaken, beelden die van binnenuit komen (en die met de kindertijd worden geassocieerd) en geluiden van buiten. En die 'onderbrekende' beelden zijn die van commercials, van de consumptiecultuur. Wat "Cry Baby, Cry," diepgang geeft is dat deze zelfde dynamiek nu verplaatst wordt naar de moeder-kind relatie. In de eerste versie ("make your mother buy") lijkt er een soort miscommunicatie te zijn. De cry van het kind leidt tot kopen. Het lijkt of er kortsluiting ontstaat waardoor moeder en kind niet in liefde met elkaar verbonden zijn, maar in een circuit van consumeren terecht zijn gekomen. De tweede versie ("make you mother sigh") is veel ambivalenter. Het lijkt of het lied zelf - niet de oorspronkelijke jingle, maar de jingle, in het slaperige hoofd van Lennon vertaald in iets anders- als reactie op het ontwaken, en vanuit het verlangen om in slaap te blijven, een oud circuit hallucineert, eentje waarbij een 'cry' leidt tot een 'sigh.' Uiteindelijk zal dit leiden tot de nummers op de Plastic Ono Band.