Sorry to Bother You

Centraal in Sorry to Bother You is het moment waarop de zwarte telemarketeer Cash van zijn oudere (Uncle Tom-achtige) collega hoort dat hij, als hij iets wil verdienen, zijn white voice moet gebruiken.


Deze 'white voice' spreekt niet zozeer ABN, of Cambridge English (of hoe dit dan ook heet in de VS) - het is niet het Engels dat geleerd wordt door 'Elocutionists' in de oude opvoedingsdrama's zoals Educating Rita, My Fair Lady ('het Spaanse graan heeft de orkaan doorstaan') of Shaw's Pygmalion. De witte stem van Cash spreekt met het samengeknepen stemmetje van een tekenfilmfiguur, en gebruikt knullige interjecties (gosh, golly), en klinkt, zoals zijn vrienden bevestigen nagesynchroniseerd. Het is een stemmetje, en geen stem. Dit geeft in hoe 'vreemd' en vervreemdend en exotisch de witte stem is. Het is het stemmetje dat op TV spreekt. (Het gebruik van een 'witte' stem brengt ook een natuurlijke 'censuurbiep' met zich mee, om aan te geven dat dit een stem is die van buiten komt.


Boots Riley probeert, net als Jordan Peele, in zijn film neer te zetten hoe beangstigend 'wit' er uitziet in de ogen van blank. Sorry is, net als Get Out, een film over witheid, en niet over zwarte identiteit. Tegelijkertijd deelt het o.a. met Mr Robot (of Planet of the Apes) het idee dat het structurele geweld van kapitalisme alleen zichtbaar kan maken d.m.v. genre-conventies.

De nachtmerrie-achtige premisse aan het einde van de film, waarin blijkt dat een multinational een nieuw mens-paard wezen aan het fokken is om het harder te kunnen laten werken, is, tegelijkertijd een spookbeeld dat de slavernij oproept, en een weergave van het feit dat het kapitalisme ingrijpt in lichamen.

(Interessant dat Peele, Riley & Glover niet uit de filmwereld komen, maar Hiphop & Comedy, d.w.z. 'indy' genres)

(En ook: Riley's script werd aanvankelijk voorgepubliceerd in McSweeney - het lijkt of dit tijdschrift een zekere, 'indy ethos' belichaamt, en is net als bv ook The Believer geïnteresseerd in literatuur, maar ook graphic novels, popmuziek, maar altijd, zeg, 'non-popular popular culture')



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

You Were Never Really Here

Afbeelding
Lynne Ramsay's You Were Never Really Here  draait om een pulp-topos: de crimineel (of hard-boiled detective) die in it  is for the money  die op een specifiek moment ook moreel 'gegrepen' wordt door de zaak die hij wil oplossen. In YWNRH gebeurt dit als het kind dat hij net heeft gered van hem wordt weggedragen en zij hem aanspreekt , zijn naam uitspreekt en om hulp vraagt. Het interessante van Ramsay's face-to-face is dat het beroep komt van een kind . Zoals Jacqueline Rose stelde: het figuur van het kind is altijd overgedetermineerd.  We kunnen niet neutraal blijven t.o.v. een kind. Elk kind herinnert ons ook aan het kind dat we zelf waren, en dat we met ons meedragen (zoals de filmposter en sleutelshot van de film zo mooi aangeeft).  Ramsay geeft dit aan door de film te voorzien van flashbacks naar Joe's kindertijd, waardoor het onduidelijk is welk kind Joe probeert te redden. Het drama is een innerlijk drama.  Dit wordt prachtig weergege...
Meer lezen

Lost in Humorous Translation.

Afbeelding
S2E4 culmineert in een biecht-scene, waarbij het onduidelijk is of de biecht geveinsd, gespeeld, komisch - onderdeel van een flirt-ritueel (dat, zo zagen we eerder in de serie, altijd ironisch  is). Ook hier flashbacks naar Boo. Maar nu zijn het echt 'flashes.' Ze zijn niet meer gegoten in de anekdotisch-narratieve vorm. In de Biecht bekent Fleabag dat ze iemand nodig heeft die guidance  geeft, bijvoorbeeld een priester, ook al gelooft ze niet in God.   De priester echter, geeft in deze scene geen enkele guidance. Zijn commentaar beperkt zich tot 'it's ok. Go on,' en '.. and...?' Deze biecht is een spiegeling van de therapiesessie in S2E2, hierin opent de therapeut met de opmerking: 'it's best not to make jokes here, in case things get lost in humorous translation." De centrale vraag van de serie is natuurlijk: what gets lost in humorous translation?
Meer lezen

Consuming Pleasures

Afbeelding
Misschien toevoegen aan mijn TV-leeslijst: Jennifer Hayward, Consuming Pleasures (1997) Hayward stelt dat met de opkomst van het feuilleton (bv bij Dickens) het publiek een actieve rol gaat spelen.  Ze verbindt dit ook aan de commerciële verschijningsvorm van het feuilleton. Ze bespreekt ook expliciet de conventies van Dickens, strips, TV. (Misschien handig als beginpunt voor mijn cursus over serials. Ik wil er dan ook Fantomas en filmseries bij doen). Misschien zelfs radio.
Meer lezen