I've got a TV eye on you

Een student van ons schreef een hele leuke scriptie over recente Liefdes-scifi: films (vaak gebaseerd op Manga, Anime of Light Novels) waarin een scifi-premisse centraal staat waardoor liefde ontstaat en mogelijk wordt gemaakt ( Your Name komt aan bod, maar ook My Tomorrow your Yesterday  en One Week Friends ). Vaak heeft deze premisse met het tijd te maken: het gaat om karakters die 'vast' in de tijd zijn komen te zitten, elkaar toch ontmoeten ook al bevinden ze zich op verschillende tijdlijnen (Your Name), of karakters die tijd in een tegenovergestelde richting beleven (My Tomorrow). Deze focus op de 'manipuleerbaarheid' van tijd, de verdubbeling van tijdlijnen, het veranderen van de 'richting' van de tijd lijkt enerzijds te maken met de media waar de plots uit afkomstig zijn. I.t.t. cinema zijn game, manga, maar vooral de interactieve roman, de melodramatische 'choose your dessins' die zo populair is in Japan, een genre waarin tijd 'man...

Centraal in Sorry to Bother You  is het moment waarop de zwarte telemarketeer Cash van zijn oudere (Uncle Tom-achtige) collega hoort dat hij, als hij iets wil verdienen, zijn white voice  moet gebruiken. Deze 'white voice' spreekt niet zozeer ABN, of Cambridge English  (of hoe dit dan ook heet in de VS) - het is niet het Engels dat geleerd wordt door 'Elocutionists' in de oude opvoedingsdrama's zoals Educating Rita , My Fair Lady ('het Spaanse graan heeft de orkaan doorstaan') of Shaw's Pygmalion . De witte stem van Cash spreekt met het samengeknepen stemmetje van een tekenfilmfiguur, en gebruikt knullige interjecties (gosh, golly), en klinkt, zoals zijn vrienden bevestigen  nagesynchroniseerd . Het is een stemmetje , en geen stem. Dit geeft in hoe 'vreemd' en vervreemdend en exotisch  de witte stem is. Het is het stemmetje dat op TV spreekt. (Het gebruik van een 'witte' stem brengt ook een natuurlijke 'censuurbiep' met zic...

“Every time I watch a popular television narrative [like Miami Vice ], I have to pinch myself and remind myself that these narratives are not a somewhat distorted reflection of the real state of race relations in American cities. They are functioning much more as Levi-Strauss tells us myths do. They are myths, which represent in narrative form the resolution of things, which can’t be resolved in real life. What they tell us about is about the ‘dream life’ of a culture” (Stuart Hall, p. 92)