Phantom Thread

Vrijdag bekeek ik Paul Thomas Anderson's Phantom Thread, en het is mij nog steeds een raadsel waarom de film zo unaniem geprezen is door de filmkritiek - maar ik kan ook nog niet helemaal mijn vinger leggen op mijn eigen geïrriteerdheid m.b.t. de film.

Mijn reactie is enerzijds primief  en persoonlijk: ik vond de karakters volkomen 'ongeloofwaardig' (wat zien ze toch in elkaar, waarom zou je dat in godsnaam doen?), en anderzijds spreekt Anderson's thematiek (over de 'grote man' & 'controlfreak') me totaal niet aan. De impliciet Wagneriaanse idee dat cinema de visie van een 'controlerende' regisseur biedt staat me niet aan.

Anderzijds stoort het gebaar van de film me. De 'heteroseksualisering' van de relatie tussen couturier en model vond ik suf. De impliciete sadomasochistische natuurlijk vond ik een cop out. S/M wordt in cinema wel vaker gebruikt om iets potentieel queers toch straight te houden. En daarnaast is de films weigering om campy te zijn ook een poging om het 'plezier' uit de film te halen. Alles is zo serieus.

Hierdoor filtert de film alle plezierige micro-subversieve affecten (lacherigheid, meligheid, balorigheid) uit het verhaal. En wat overblijft is bo-ring. 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

You Were Never Really Here

Afbeelding
Lynne Ramsay's You Were Never Really Here  draait om een pulp-topos: de crimineel (of hard-boiled detective) die in it  is for the money  die op een specifiek moment ook moreel 'gegrepen' wordt door de zaak die hij wil oplossen. In YWNRH gebeurt dit als het kind dat hij net heeft gered van hem wordt weggedragen en zij hem aanspreekt , zijn naam uitspreekt en om hulp vraagt. Het interessante van Ramsay's face-to-face is dat het beroep komt van een kind . Zoals Jacqueline Rose stelde: het figuur van het kind is altijd overgedetermineerd.  We kunnen niet neutraal blijven t.o.v. een kind. Elk kind herinnert ons ook aan het kind dat we zelf waren, en dat we met ons meedragen (zoals de filmposter en sleutelshot van de film zo mooi aangeeft).  Ramsay geeft dit aan door de film te voorzien van flashbacks naar Joe's kindertijd, waardoor het onduidelijk is welk kind Joe probeert te redden. Het drama is een innerlijk drama.  Dit wordt prachtig weergege...
Meer lezen

Homeland

Afbeelding
De 'semiotische onzekerheid' van Homeland - het feit dat we nooit kunnen weten of we te maken hebben met een paranode-schizofrene (pathologische) duiding van de werkelijkheid, of een briljante ontcijfering die juist vanwege  de pathologie de werkelijkheid ziet die wij over het hoofd zien - is iets dat de serie deelt met Mr Robot . Hier draait het ook om een situatie die onzeker is omdat wij de wereld bekijken door de blik van een instabiel personage. Maar net als in Mr Robot wordt dit gekoppeld aan de 'onleesbaarheid' van onze huidige geo-politieke situatie. In Mr Robot ligt die onleesbaarheid in de 'algoritmisering' van de werkelijkheid. In Homeland  is het punt dat de strijd tussen wat Virilio noemt 'stealth' en 'de ballistieke blik' (van o.a. de drone) zich zo ver heeft ontwikkeld dat het blote oog altijd onder doet voor de technologische blik. Hierdoor is onze situatie altijd fundamenteel paranoïde.
Meer lezen

Miami Vice

Afbeelding
“Every time I watch a popular television narrative [like Miami Vice ], I have to pinch myself and remind myself that these narratives are not a somewhat distorted reflection of the real state of race relations in American cities. They are functioning much more as Levi-Strauss tells us myths do. They are myths, which represent in narrative form the resolution of things, which can’t be resolved in real life. What they tell us about is about the ‘dream life’ of a culture” (Stuart Hall, p. 92)
Meer lezen