Spel / Geweld
Jaren geleden, in een academisch universum dat nu ver van ons is verwijderd stelde de Italiaanse literatuurwetenschapster de vraag of Laura Mulvey's opmerking dat Sadisme altijd een Verhaal nodig heeft omgedraaid kan worden. Draait elk verhaal uiteindelijk om Sadistisch Plezier?
Zou het zin hebben om een dergelijke herformulering toe te passen op de relatie tussen games en geweld. De vraag zou dan niet zijn of spellen gewelddadig zijn - of tot geweld leiden, maar of geweld zelf een spel element heeft? Of spel-plezier en sadisme aan elkaar gekoppeld zijn?
Sommige culturele teksten, zoals bijvoorbeeld Haneke's Funny Games suggereren dit laatste - en Hanneke's films lijken telkens de kijker als 'speler' ipv als voyeur te willen positioneren. Maar deze vraag zou ook kunnen worden onderzocht door de literatuur over sadisme en narrativiteit te herlezen als literatuur over spel.
Maar ook minder voor de hand liggende spelen werden in het verleden met geweld geassocieerd. Speelkaarten werden lang als iets 'duivels' gezien, alsof het opgaan in spel (in regels, berekening, strategie, kansen - m.a.w. calculatie) 'morele gevoelens' (empathie, schaamte, righteousness) automatisch blokkeert.
Volgens dit stuk in de Guardian was er in de vorige eeuw zelfs een morele paniek over de populariteit van kruiswoordpuzzels! Maar ook de eerdere angst om Dungeons en Dragons werd aangewakkerd door de manier waarop de spelers opgingen in het spel, en het werpen van de dobbelstenen.
Zou het zin hebben om een dergelijke herformulering toe te passen op de relatie tussen games en geweld. De vraag zou dan niet zijn of spellen gewelddadig zijn - of tot geweld leiden, maar of geweld zelf een spel element heeft? Of spel-plezier en sadisme aan elkaar gekoppeld zijn?
Sommige culturele teksten, zoals bijvoorbeeld Haneke's Funny Games suggereren dit laatste - en Hanneke's films lijken telkens de kijker als 'speler' ipv als voyeur te willen positioneren. Maar deze vraag zou ook kunnen worden onderzocht door de literatuur over sadisme en narrativiteit te herlezen als literatuur over spel.
Maar ook minder voor de hand liggende spelen werden in het verleden met geweld geassocieerd. Speelkaarten werden lang als iets 'duivels' gezien, alsof het opgaan in spel (in regels, berekening, strategie, kansen - m.a.w. calculatie) 'morele gevoelens' (empathie, schaamte, righteousness) automatisch blokkeert.
Volgens dit stuk in de Guardian was er in de vorige eeuw zelfs een morele paniek over de populariteit van kruiswoordpuzzels! Maar ook de eerdere angst om Dungeons en Dragons werd aangewakkerd door de manier waarop de spelers opgingen in het spel, en het werpen van de dobbelstenen.
Reacties
Een reactie posten