Shanghai Baby / Shades of Grey / YA

Een (leuke en goede) scriptie bracht me er toe een stuk te lezen uit Shanghai Baby van Wei Hui Zhou, een enigszins trashy roman, geschreven door een schrijfster behorende tot wat in China de 'beauty writers' worden genoemd: jonge, knappe vrouwen die roem vergaren online en die sensationalistische bekentenisliteratuur schrijven. Als ik me niet vergis is het boek in eerste instantie als e-boek uitgegeven, net als de homo-roman (die ook in de scriptie wordt besproken) Beijing Comrades.  (Beiden zijn overigens ook verfilmd.)

Nou heb ik altijd discussies over de culturele rol van de opkomst van de e-reader enorm saai gevonden, net als de literatuurwetenschappelijke studies over hoe leesgedrag is veranderd na digitalisering (gaap). (En mijn verveling werd groter omdat ik me hier schuldig over voelde. Als literatuurwetenschapper met interesse in media-theorie zou dit me tenslotte moeten boeien). Maar met dit nieuwe Chinese werk lijkt er inderdaad een nieuwe vorm van schrijven te zijn ontstaan dat mogelijk is geworden dankzij de e-reader.

Shanghai Baby laat zich ook vergelijken met 50 shades: even trashy en even 'onzuinig' met woorden - net als bv ook de Knausgaard boeken en de eerste generatie romans.







Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

You Were Never Really Here

Afbeelding
Lynne Ramsay's You Were Never Really Here  draait om een pulp-topos: de crimineel (of hard-boiled detective) die in it  is for the money  die op een specifiek moment ook moreel 'gegrepen' wordt door de zaak die hij wil oplossen. In YWNRH gebeurt dit als het kind dat hij net heeft gered van hem wordt weggedragen en zij hem aanspreekt , zijn naam uitspreekt en om hulp vraagt. Het interessante van Ramsay's face-to-face is dat het beroep komt van een kind . Zoals Jacqueline Rose stelde: het figuur van het kind is altijd overgedetermineerd.  We kunnen niet neutraal blijven t.o.v. een kind. Elk kind herinnert ons ook aan het kind dat we zelf waren, en dat we met ons meedragen (zoals de filmposter en sleutelshot van de film zo mooi aangeeft).  Ramsay geeft dit aan door de film te voorzien van flashbacks naar Joe's kindertijd, waardoor het onduidelijk is welk kind Joe probeert te redden. Het drama is een innerlijk drama.  Dit wordt prachtig weergege...
Meer lezen

Lost in Humorous Translation.

Afbeelding
S2E4 culmineert in een biecht-scene, waarbij het onduidelijk is of de biecht geveinsd, gespeeld, komisch - onderdeel van een flirt-ritueel (dat, zo zagen we eerder in de serie, altijd ironisch  is). Ook hier flashbacks naar Boo. Maar nu zijn het echt 'flashes.' Ze zijn niet meer gegoten in de anekdotisch-narratieve vorm. In de Biecht bekent Fleabag dat ze iemand nodig heeft die guidance  geeft, bijvoorbeeld een priester, ook al gelooft ze niet in God.   De priester echter, geeft in deze scene geen enkele guidance. Zijn commentaar beperkt zich tot 'it's ok. Go on,' en '.. and...?' Deze biecht is een spiegeling van de therapiesessie in S2E2, hierin opent de therapeut met de opmerking: 'it's best not to make jokes here, in case things get lost in humorous translation." De centrale vraag van de serie is natuurlijk: what gets lost in humorous translation?
Meer lezen

Consuming Pleasures

Afbeelding
Misschien toevoegen aan mijn TV-leeslijst: Jennifer Hayward, Consuming Pleasures (1997) Hayward stelt dat met de opkomst van het feuilleton (bv bij Dickens) het publiek een actieve rol gaat spelen.  Ze verbindt dit ook aan de commerciële verschijningsvorm van het feuilleton. Ze bespreekt ook expliciet de conventies van Dickens, strips, TV. (Misschien handig als beginpunt voor mijn cursus over serials. Ik wil er dan ook Fantomas en filmseries bij doen). Misschien zelfs radio.
Meer lezen