I've got a TV eye on you

Een serie filosofische bordspellen. Zie de  website . De spellen draaien vaak om 'ludonarratieve dissonantie,' d.w.z. dat er een spanning bestaat tussen wat er van ons verlangd wordt 'binnen de regels van het spel' en de morele regels die de wereld die opgeroepen worden door het spel suggereren.

Jaren geleden, in een academisch universum dat nu ver van ons is verwijderd stelde de Italiaanse literatuurwetenschapster de vraag of Laura Mulvey's opmerking dat Sadisme altijd een Verhaal nodig heeft omgedraaid kan worden. Draait elk verhaal uiteindelijk om Sadistisch Plezier? Zou het zin hebben om een dergelijke herformulering toe te passen op de relatie tussen games  en geweld. De vraag zou dan niet zijn of spellen gewelddadig zijn - of tot geweld leiden, maar of geweld zelf een spel element heeft? Of spel-plezier en sadisme aan elkaar gekoppeld zijn? Sommige culturele teksten, zoals bijvoorbeeld Haneke's Funny Games suggereren dit laatste - en Hanneke's films lijken telkens de kijker als 'speler' ipv als voyeur te willen positioneren. Maar deze vraag zou ook kunnen worden onderzocht door de literatuur over sadisme en narrativiteit te herlezen als literatuur over spel. Maar ook minder voor de hand liggende spelen werden in het verleden met geweld geas...

N.a.v. een goede scriptie over Dan Harmon dacht ik: het zou ook leuk zijn om Harmontown , de malle pseudocumentaire over Harmon te vergelijken met Exit Through The Gift Shop. Banksey's oeuvre is nog steeds een deconstructie of ondergraving van het idee van de kunstenaar als auteur. Harmon lijkt al een stap voorbij het klassieke idee van de auteur: bij hem is het niet duidelijk wat zijn oeuvre is, of waarin zijn 'daadwerkelijke' tekst ligt. Het is niet zozeer 'relationeel' (in de betekenis die Bourriaud eraan geeft) maar het komt daar wel in de buurt.

In de niet-academische filmkritiek wordt wel gesproken van een 'cyclus' van films: een groep films, uitgebracht in een korte historische periode, die 'familie-overeenkomsten' vertonen in thematiek, stijl, genre, narratieve patronen, etc.  Een cyclus is vaak een setje teksten dat bestaat binnen  een genre (zoals bv de jaren-zestig westerns), vaak is er (in film) sprake van beïnvloeding, imitatie - maar niet altijd: het kunnen ook vergelijkbare reacties op, zeg, cultureel-politiek ontwikkelingen zijn. Het idee van een 'cyclus' lijkt me ook een handige term om literatuur mee te beschrijven. In Frankrijk is de laatste jaren een 'cyclus' van boeken gepubliceerd (van Louis, Eribon, Bourdieu) die duidelijke familie-overeenkomsten hebben: het zijn post-Foucaultiaanse 'bekentenisromans' - d.w.z. autobiografische teksten die weten dat een subject geconstrueerd is door instituten, machtsregimes, etc. en die dus beseffen dat het schrijven van een autobio...

(Ook een samen lezen: Debord + Mettes + Felman over Benjamin + Baldwin's Another Country )

Een (leuke en goede) scriptie bracht me er toe een stuk te lezen uit Shanghai Baby  van Wei Hui Zhou, een enigszins trashy  roman, geschreven door een schrijfster behorende tot wat in China de 'beauty writers' worden genoemd: jonge, knappe vrouwen die roem vergaren online en die sensationalistische bekentenisliteratuur schrijven. Als ik me niet vergis is het boek in eerste instantie als e-boek uitgegeven, net als de homo-roman (die ook in de scriptie wordt besproken) Beijing Comrades.  (Beiden zijn overigens ook verfilmd.) Nou heb ik altijd discussies over de culturele rol van de opkomst van de e-reader enorm saai gevonden, net als de literatuurwetenschappelijke studies over hoe leesgedrag is veranderd na digitalisering (gaap). (En mijn verveling werd groter omdat ik me hier schuldig  over voelde. Als literatuurwetenschapper met interesse in media-theorie zou dit me tenslotte moeten boeien). Maar met dit nieuwe Chinese werk lijkt er inderdaad een nieuwe vorm van ...