Master of None
De 'I Love New York'-aflevering van Master of None is, misschien, de beste illustratie van wat 'alledaags racisme' inhoudt.
In deze 'stunt-aflevering' volgen we de drie hoofdkarakters met een long take, als de camera een zwiepende beweging maakt om terecht te komen bij een portier - het voorbeeld van een karakter dat we normaal gesproken over het hoofd zien, omdat hij hoort bij het 'meubilair' van een gebouw. In de volgende tien minuten zien we, stukje bij beetje, wat 'dagelijks' racisme is. Daarna komen we, wederom via een long-take, terecht bij een winkelbediende. Zij is niet zozeer onzichtbaar, maar stemloos, want doof. Tenslotte eindigen we in een Taxi.
Het mooie van de serie: dit gebeurt op een manier die nergens drammerig, of boos wordt. Het behoudt een zekere lichtheid.
In deze 'stunt-aflevering' volgen we de drie hoofdkarakters met een long take, als de camera een zwiepende beweging maakt om terecht te komen bij een portier - het voorbeeld van een karakter dat we normaal gesproken over het hoofd zien, omdat hij hoort bij het 'meubilair' van een gebouw. In de volgende tien minuten zien we, stukje bij beetje, wat 'dagelijks' racisme is. Daarna komen we, wederom via een long-take, terecht bij een winkelbediende. Zij is niet zozeer onzichtbaar, maar stemloos, want doof. Tenslotte eindigen we in een Taxi.
Het mooie van de serie: dit gebeurt op een manier die nergens drammerig, of boos wordt. Het behoudt een zekere lichtheid.
Reacties
Een reactie posten