Notes on Powell & Pressburger

1. Powell & Pressburger's A Matter of Life and Death is, natuurlijk een variatie op de Orfeus-mythe (en plaatst zich daardoor meteen in dialoog met de opera), maar het wisselt de gender-rollen om. Niet de mannelijke Orfeus redt zijn geliefde uit de onderwereld, maar de vrouwelijke radio-assistent redt de piloot.

En het is niet zozeer de muziek, maar de stem die een band smeedt die zo streng is dat het de grens tussen leven en dood kan overkomen. Of liever: het is de radiofonische stem: de stem die, net als de stem uit de opera, losgezongen is van een lichaam, en zich daardoor in een zone bevindt leven en dood. Zoals we weten van Zizek, dit is de zone van het sublieme lichaam, van object a, Antigone, etc.  De stem reciteert bovendien poezie. 

2. Het 'realisme' (of gebrek aan realisme) van de film - en misschien zelfs van Powell & Pressburger in het algemeen (op Peeping Tom na) - bevindt zich in deze 'zone': ruimtes zijn niet referentieel, maar 'geschilderd' en tijd is niet chronologisch. Film is in de handen van de Archers niet perse fotografisch. Het zich, wellicht, dichter bij theater, dans, animatie. De mise-en-scene van de beginscene van de film - die de film eigenlijk had moeten verankeren in een referentiele werkelijkheid - is het duidelijkst: de cabine van de piloot en de ruimte van de spreekster aan de radio worden alleen weergegeven door belichting (misschien om aan te geven dat de ruimte waar ze zich op dat moment in bevinden radiofonisch is). 

(3. De film getuigt daardoor van de oorlog: van de manier waarop tijd-ruimte lijken te zijn geïmplodeerd tijdens de oorlog.) 

4. Misschien is het ook geen toeval dat de film drie keer bewerkt is tot hoorspel: twee keer voor de CBS (home van Orson Welles) serie Lux Radio Theatre, in 1947 en in 1955 (steeds onder de titel 'stairway to heaven' en een keer voor NBC's serie Screen Director's Playhouse. 

5. De film ondermijnt in zijn stijl (en kleurgebruik) niet alleen de referentialiteit van het fotografische beeld, maar in zijn plot problematiseert het ook steeds de lineariteit / chronologie van filmische tijd. Tijd staat op verschillende momenten stil, of versnelt. (John Ellis heeft in 1978 een mooi stuk temporaliteit in de film geschreven.)




Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

You Were Never Really Here

Afbeelding
Lynne Ramsay's You Were Never Really Here  draait om een pulp-topos: de crimineel (of hard-boiled detective) die in it  is for the money  die op een specifiek moment ook moreel 'gegrepen' wordt door de zaak die hij wil oplossen. In YWNRH gebeurt dit als het kind dat hij net heeft gered van hem wordt weggedragen en zij hem aanspreekt , zijn naam uitspreekt en om hulp vraagt. Het interessante van Ramsay's face-to-face is dat het beroep komt van een kind . Zoals Jacqueline Rose stelde: het figuur van het kind is altijd overgedetermineerd.  We kunnen niet neutraal blijven t.o.v. een kind. Elk kind herinnert ons ook aan het kind dat we zelf waren, en dat we met ons meedragen (zoals de filmposter en sleutelshot van de film zo mooi aangeeft).  Ramsay geeft dit aan door de film te voorzien van flashbacks naar Joe's kindertijd, waardoor het onduidelijk is welk kind Joe probeert te redden. Het drama is een innerlijk drama.  Dit wordt prachtig weergege...
Meer lezen

Homeland

Afbeelding
De 'semiotische onzekerheid' van Homeland - het feit dat we nooit kunnen weten of we te maken hebben met een paranode-schizofrene (pathologische) duiding van de werkelijkheid, of een briljante ontcijfering die juist vanwege  de pathologie de werkelijkheid ziet die wij over het hoofd zien - is iets dat de serie deelt met Mr Robot . Hier draait het ook om een situatie die onzeker is omdat wij de wereld bekijken door de blik van een instabiel personage. Maar net als in Mr Robot wordt dit gekoppeld aan de 'onleesbaarheid' van onze huidige geo-politieke situatie. In Mr Robot ligt die onleesbaarheid in de 'algoritmisering' van de werkelijkheid. In Homeland  is het punt dat de strijd tussen wat Virilio noemt 'stealth' en 'de ballistieke blik' (van o.a. de drone) zich zo ver heeft ontwikkeld dat het blote oog altijd onder doet voor de technologische blik. Hierdoor is onze situatie altijd fundamenteel paranoïde.
Meer lezen

Miami Vice

Afbeelding
“Every time I watch a popular television narrative [like Miami Vice ], I have to pinch myself and remind myself that these narratives are not a somewhat distorted reflection of the real state of race relations in American cities. They are functioning much more as Levi-Strauss tells us myths do. They are myths, which represent in narrative form the resolution of things, which can’t be resolved in real life. What they tell us about is about the ‘dream life’ of a culture” (Stuart Hall, p. 92)
Meer lezen