Brief Encounter / Bovary

Brief Encounter kent natuurlijk ook een Bovary-motief: niet alleen vanwege de provincialiteit van de het hoofdpersonage, en de saaie maar goedige man, maar ook omdat Laura's onvervuldheid in verband wordt gebracht met haar bioscoop- en bibliotheekbezoek.


Daarnaast is de film, net als Flaubert's boek, een product van buikspreken. "Bovary, c'est moi!,' zei de franse schrijver, en hij vond de vrije indirecte rede uit om de complexe, ironische, melodramatische identificatie met een vrouw om wie hij huilt en die hij (campy, maar liefdevol) bespot weer te geven. 

Voor Brief Encounter ontwikkelden David Lean en Noel Coward een malle 'vrije indirecte' film- en vertelvorm. Richard Dyer stelt in zijn BFI-boekje over de film dat de film een paradoxale 'stem' heeft: enerzijds is het duidelijk een vrouw die aan het woord is, maar aan de andere kant spreken mannen (Coward, Lean) via haar stem.



Vandaar, zo lijkt hij te suggereren, is de film ook een klassieker onder homo-mannen geworden. Het is de ultieme campy tekst, die tranen oproept, maar ook op een ironische manier geciteerd wordt op feesten en partijen. Het campy citeren van de tekst herhaalt immers wat de tekst zelf doet: het spreekt met dubbele tong, twee stemmen, vrij en indirect, en vermengt zo twee tegenstrijdige gevoelens: pathos en afstand, verlies en een ironische afstand van dit verlies. 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

You Were Never Really Here

Afbeelding
Lynne Ramsay's You Were Never Really Here  draait om een pulp-topos: de crimineel (of hard-boiled detective) die in it  is for the money  die op een specifiek moment ook moreel 'gegrepen' wordt door de zaak die hij wil oplossen. In YWNRH gebeurt dit als het kind dat hij net heeft gered van hem wordt weggedragen en zij hem aanspreekt , zijn naam uitspreekt en om hulp vraagt. Het interessante van Ramsay's face-to-face is dat het beroep komt van een kind . Zoals Jacqueline Rose stelde: het figuur van het kind is altijd overgedetermineerd.  We kunnen niet neutraal blijven t.o.v. een kind. Elk kind herinnert ons ook aan het kind dat we zelf waren, en dat we met ons meedragen (zoals de filmposter en sleutelshot van de film zo mooi aangeeft).  Ramsay geeft dit aan door de film te voorzien van flashbacks naar Joe's kindertijd, waardoor het onduidelijk is welk kind Joe probeert te redden. Het drama is een innerlijk drama.  Dit wordt prachtig weergege...
Meer lezen

Homeland

Afbeelding
De 'semiotische onzekerheid' van Homeland - het feit dat we nooit kunnen weten of we te maken hebben met een paranode-schizofrene (pathologische) duiding van de werkelijkheid, of een briljante ontcijfering die juist vanwege  de pathologie de werkelijkheid ziet die wij over het hoofd zien - is iets dat de serie deelt met Mr Robot . Hier draait het ook om een situatie die onzeker is omdat wij de wereld bekijken door de blik van een instabiel personage. Maar net als in Mr Robot wordt dit gekoppeld aan de 'onleesbaarheid' van onze huidige geo-politieke situatie. In Mr Robot ligt die onleesbaarheid in de 'algoritmisering' van de werkelijkheid. In Homeland  is het punt dat de strijd tussen wat Virilio noemt 'stealth' en 'de ballistieke blik' (van o.a. de drone) zich zo ver heeft ontwikkeld dat het blote oog altijd onder doet voor de technologische blik. Hierdoor is onze situatie altijd fundamenteel paranoïde.
Meer lezen

Miami Vice

Afbeelding
“Every time I watch a popular television narrative [like Miami Vice ], I have to pinch myself and remind myself that these narratives are not a somewhat distorted reflection of the real state of race relations in American cities. They are functioning much more as Levi-Strauss tells us myths do. They are myths, which represent in narrative form the resolution of things, which can’t be resolved in real life. What they tell us about is about the ‘dream life’ of a culture” (Stuart Hall, p. 92)
Meer lezen