Under the Skin

Under the Skin (Glazer, 2014) vermengt net als Get Out realisme met elementen uit de paranoide horror / thriller / sci-fi. Qua ambitie keren beide films terug naar de Twilight Zone. Maar waar Get Out vooral sociaal-realistische topoi overneemt, daar maakt Under the Skin gebruik van documentair realisme: locatie shoots (Glasgow), onprofessionele acteurs, verborgen camera's.... technieken uit de Franse en Iraanse New Wave, en daarbij echte erecties.


Vooral de openingsshots, waarbij Scarlett Johansson mannen oppikt op de straten in en rond Glasgow, vond ik mooi. Ze zoekt naar rifraf. Mannen zonder familie, netwerk. ZZP'ers. Het precariaat. Elke keer als ze vanuit haar auto een man aanspreekt, iets vraagt, blijkt dat ze deze mannen niet alleen verleidt, maar ook interpelleert: ze voelen zich verplicht hun mannelijkheid op te voeren. Ze voelen zich verplicht te performen.

 Dat laatste lukt. In de meest iconische (en raadselachtige) shots in de films lopen de door Johansson opgepikte mannen in een donkere, abstracte ruimte op haar af met een volledige, niet mis te verstane erectie, terwijl ze stap voor stap verzinken in een zwarte amorfe massa.

Dit beeld, drie keer herhaald in de film, blijft achter en lijkt een raadsel, een droomachtige rebus die zich niet zo makkelijk laat oplossen: RifRaf + Erectie + Verzinken in het Zwart = .....?


Het verzinken in de Dark Room scenes wordt niet afgebeeld als iets gewelddadigs. Het is wegslippen, verdwijnen. Het biedt ook troost. Halverwege de film neemt Johansson een mismaakte man mee, en hier krijgt ze een bijna katholiek-Christelijke zelfopofferende gedaante. "Dromen we?" vraagt hij. "Yes we are."




Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

You Were Never Really Here

Afbeelding
Lynne Ramsay's You Were Never Really Here  draait om een pulp-topos: de crimineel (of hard-boiled detective) die in it  is for the money  die op een specifiek moment ook moreel 'gegrepen' wordt door de zaak die hij wil oplossen. In YWNRH gebeurt dit als het kind dat hij net heeft gered van hem wordt weggedragen en zij hem aanspreekt , zijn naam uitspreekt en om hulp vraagt. Het interessante van Ramsay's face-to-face is dat het beroep komt van een kind . Zoals Jacqueline Rose stelde: het figuur van het kind is altijd overgedetermineerd.  We kunnen niet neutraal blijven t.o.v. een kind. Elk kind herinnert ons ook aan het kind dat we zelf waren, en dat we met ons meedragen (zoals de filmposter en sleutelshot van de film zo mooi aangeeft).  Ramsay geeft dit aan door de film te voorzien van flashbacks naar Joe's kindertijd, waardoor het onduidelijk is welk kind Joe probeert te redden. Het drama is een innerlijk drama.  Dit wordt prachtig weergege...
Meer lezen

Homeland

Afbeelding
De 'semiotische onzekerheid' van Homeland - het feit dat we nooit kunnen weten of we te maken hebben met een paranode-schizofrene (pathologische) duiding van de werkelijkheid, of een briljante ontcijfering die juist vanwege  de pathologie de werkelijkheid ziet die wij over het hoofd zien - is iets dat de serie deelt met Mr Robot . Hier draait het ook om een situatie die onzeker is omdat wij de wereld bekijken door de blik van een instabiel personage. Maar net als in Mr Robot wordt dit gekoppeld aan de 'onleesbaarheid' van onze huidige geo-politieke situatie. In Mr Robot ligt die onleesbaarheid in de 'algoritmisering' van de werkelijkheid. In Homeland  is het punt dat de strijd tussen wat Virilio noemt 'stealth' en 'de ballistieke blik' (van o.a. de drone) zich zo ver heeft ontwikkeld dat het blote oog altijd onder doet voor de technologische blik. Hierdoor is onze situatie altijd fundamenteel paranoïde.
Meer lezen

Miami Vice

Afbeelding
“Every time I watch a popular television narrative [like Miami Vice ], I have to pinch myself and remind myself that these narratives are not a somewhat distorted reflection of the real state of race relations in American cities. They are functioning much more as Levi-Strauss tells us myths do. They are myths, which represent in narrative form the resolution of things, which can’t be resolved in real life. What they tell us about is about the ‘dream life’ of a culture” (Stuart Hall, p. 92)
Meer lezen