Lyotard & Lieuwe

Op mijn nachtkastje lagen toevallig twee boeken naast elkaar: de Lieuwe Westra-biografie Het Beest en #Accelerate# The Accelerationist Reader (samengesteld MacKay en Avanessian).

Het boek van Westra lijkt te bestaan uit drie delen: het gedeelte waarin hij zijn gabber-periode beschrijft, vol pillen en hardcore (beuken, beuken, beuken). De periode waarin hij de pillen afzweert en een trainingsbeest wordt (beuken, beuken, beuken). En tenslotte de zware klinische depressie waardoor het onmogelijk wordt voor hem om zijn carrière als wielrenner te vervolgen. 

Deel een en twee worden telkens aan elkaar gespiegeld: het zelfdestructieve plezier van de gabber en de hardrijder, hun mateloosheid, verslaving aan snelheid, risico, kick, etc lijken vergelijkbaar. De depressie lijkt de enige logische uitkomst. 

Maar wat het boek (voor mij) interessant maakt is dat het verbonden is met een derde onderwerp: werk. Westra beschrijft zichzelf in het eerste hoofdstuk expliciet als kind van arbeiders die niet politiek zijn, maar wel iets-van-klassenbewust: harde werkers, zwijgers, niet-kerkelijk, en argwanend naar opzichters, boekhouders, de cultuur van de lagere middenklassen (boeken, onderwijs, etc). Nadat Westra op zijn zestiende school verlaat werkt hij als sloper, en daarna als stratenmaker. En zijn werkethos (zwijgen en beuken, beuken, beuken) lijkt op het plezier dat gabber en wegwielrenner hem geven.

De Accelerationist Reader heb ik nog lang niet uit, maar mijn oog viel op een lang citaat uit Lyotard's Libidinal Economics (1974) waarin hij verwoordt waarom het proletariaat een afkeer van de bourgeoisie heeft, nl omdat ze geen oog heeft voor het specifieke plezier dat kapitalisme biedt, een plezier dat zelfdestructief is. Lytotard (geciteerd door Mark Fisher op p. 337) zegt 'that one can enjoy swallowing the shit of capital, its materials, its metal bars, its polystyrene, its books, its sausage pates, swallowing tonnes of tit till you burst...'

 Lyotard stelt dat de bourgeois reactie op dit plezier -  het benoemen als 'vervreemding' -  overkomt als moralisme. "We abhor therapeutics and is vaseline,' zo laat hij het proletariaat zeggen, 'we prefer to burst under the quantitative excesses that you judge the most stupid,' 

Westra's boek is ook een getuigenis van dit plezier / deze leeswijze, maar beschreven vanuit de werker / gabber / wielrenner. Het beschrijft het plezier van zelfverlies - en de kater die erop volgt: depressie.

Het derde boek op mijn nachtkast heb ik nog niet opengeslagen, Edourd Louis, Ze Hebben mijn Vader Vermoord. 

Mijn indruk (na slechts bladeren) het gaat over arbeiderscultuur, de lichamelijke impact van kapitalisme - maar de focalisator is (i.t.t. Westra's boek) de persoon die eruit is gestapt en is opgeleid, therapeutische taal heeft geleerd. Ik ben benieuwd wat Louis probeert om een moralistisch vertoog te omzeilen.