Get Out 5
Get Out plakt niet alleen twee genre films aan elkaar (psychologisch-realisme vs zombiepulptrash), die elk twee 'leeswijzen' impliceren, maar deze twee leeswijzen worden via de personages ook aan twee klassen gekoppeld. De witte progressief-rijke schoonouders bezitten, als Art en Psychiater, over 'legitieme' interpretatiewijzen (medisch, psychiatrisch) van mensen, angsten, complexen. Zij 'lezen' de situatie van Chris 'correct.'
Rod daarentegen is lager opgeleid. Hij heeft zijn kennis van de wereld van TV, en de trashy genres. Zijn 'leeswijze' van de situatie (nl dat Chris het slachtoffer is van een cult die hem tot seksslaaf wil maken) lijkt in eerste instantie een komische noot in de film. Zelfs in de film wordt zijn duiding door andere personages uitgelachen.
Door deze tegenstelling aan ras te koppelen lijkt de film zich te openen voor twee leeswijzen: een 'witte' (keurige, psychologisch-realistische) en een 'zwarte' (pulp, trash, genre): het suggereert zelfs dat voor twee verschillende kijkers (wit en zwart) Get Out tot twee verschillende genres behoort: voor blank een sociaal-realistische film, doorbroken door trash, en voor zwart precies andersom.
Maar omdat de film zo duidelijk (en onverwacht, en trashy, campy, geestig) kiest voor de zwarte lezing, lijkt het (impliciet) te suggereren dat de blanke manier om de 'zwarte ervaring' te begrijpen (i.e. de sociaal-realisistische, progressivistische) niet werkt, of failliet is.
Het duidelijk blijkt dit uit de scenes waar de film haar titel aan ontleent, de scenes met Andre. Als Chris door een Japanse gast wordt gevraagd om te verwoorden wat de 'zwarte ervaring is' - komt hij niet uit zijn woorden. Het lukt hem niet het ongemak dat hij op het feestje beleeft te verwoorden. Hij vraagt dus Andre, die vervalt in empty speech (wauwel, wauwel, wauwel) tot hij, wakker geschrokken door de flits van de fotocamera van Chris, ineens zijn gewauwel doorbreekt en vanuit de 'deep place' spreekt en 'get out' schreeuwt.
M.a.w. de film zet tegenover de 'realistische' ervaring van racisme (het alledaagse, tenenkrommende feestgedrag ('ik ben weg van Obama')) een 'diepe' ervaring van racisme. Deze 'diepe' ervaring heeft een andere temporaliteit. Het lijkt verbonden met trauma, nachtmerries, paranoia. Het is een ervaring dat de werkelijkheid bespookt wordt door het verleden- en de angst dat een contact met de 'deep place' leidt tot een totale desintegratie, of verlamming. Deze ervaring is geen realistische ervaring, omdat het juist 'ervaren' wordt als een breakdown van realisme.
Rod daarentegen is lager opgeleid. Hij heeft zijn kennis van de wereld van TV, en de trashy genres. Zijn 'leeswijze' van de situatie (nl dat Chris het slachtoffer is van een cult die hem tot seksslaaf wil maken) lijkt in eerste instantie een komische noot in de film. Zelfs in de film wordt zijn duiding door andere personages uitgelachen.
Door deze tegenstelling aan ras te koppelen lijkt de film zich te openen voor twee leeswijzen: een 'witte' (keurige, psychologisch-realistische) en een 'zwarte' (pulp, trash, genre): het suggereert zelfs dat voor twee verschillende kijkers (wit en zwart) Get Out tot twee verschillende genres behoort: voor blank een sociaal-realistische film, doorbroken door trash, en voor zwart precies andersom.
Maar omdat de film zo duidelijk (en onverwacht, en trashy, campy, geestig) kiest voor de zwarte lezing, lijkt het (impliciet) te suggereren dat de blanke manier om de 'zwarte ervaring' te begrijpen (i.e. de sociaal-realisistische, progressivistische) niet werkt, of failliet is.
Het duidelijk blijkt dit uit de scenes waar de film haar titel aan ontleent, de scenes met Andre. Als Chris door een Japanse gast wordt gevraagd om te verwoorden wat de 'zwarte ervaring is' - komt hij niet uit zijn woorden. Het lukt hem niet het ongemak dat hij op het feestje beleeft te verwoorden. Hij vraagt dus Andre, die vervalt in empty speech (wauwel, wauwel, wauwel) tot hij, wakker geschrokken door de flits van de fotocamera van Chris, ineens zijn gewauwel doorbreekt en vanuit de 'deep place' spreekt en 'get out' schreeuwt.
M.a.w. de film zet tegenover de 'realistische' ervaring van racisme (het alledaagse, tenenkrommende feestgedrag ('ik ben weg van Obama')) een 'diepe' ervaring van racisme. Deze 'diepe' ervaring heeft een andere temporaliteit. Het lijkt verbonden met trauma, nachtmerries, paranoia. Het is een ervaring dat de werkelijkheid bespookt wordt door het verleden- en de angst dat een contact met de 'deep place' leidt tot een totale desintegratie, of verlamming. Deze ervaring is geen realistische ervaring, omdat het juist 'ervaren' wordt als een breakdown van realisme.
Reacties
Een reactie posten