I've got a TV eye on you

Op mijn nachtkastje lagen toevallig twee boeken naast elkaar: de Lieuwe Westra-biografie Het Beest en #Accelerate# The Accelerationist Reader  (samengesteld MacKay en Avanessian). Het boek van Westra lijkt te bestaan uit drie delen: het gedeelte waarin hij zijn gabber-periode beschrijft, vol pillen en hardcore (beuken, beuken, beuken). De periode waarin hij de pillen afzweert en een trainingsbeest wordt (beuken, beuken, beuken). En tenslotte de zware klinische depressie waardoor het onmogelijk wordt voor hem om zijn carrière als wielrenner te vervolgen.  Deel een en twee worden telkens aan elkaar gespiegeld: het zelfdestructieve plezier van de gabber en de hardrijder, hun mateloosheid, verslaving aan snelheid, risico, kick, etc lijken vergelijkbaar. De depressie lijkt de enige logische uitkomst.  Maar wat het boek (voor mij) interessant maakt is dat het verbonden is met een derde onderwerp: werk. Westra beschrijft zichzelf in het eerste hoofdstuk expl...

Natuurlijk, Eliza en de homoseksuele reclametekenaar Giles staan in contrast  met Strickland, die de straight  man is (huis, vrouw, auto, beveiliging, knuppel), terwijl zij marginale appartement bewonen boven een bioscoop. Eliza is bovendien stom, stemloos, onderdrukt; haar vriendin is zwart, etc etc etc. Maar Giles en Eliza zijn niet seksloos. Giles's probleem is eerder dat hij te oud  (en kaal en suf) aan het worden is voor het enige type seks dat voor hem als homoman beschikbaar was: anoniem, snel, in parken, badhuizen, seksbioscopen. (Op de vraag 'waar had je anders gedaan als je nu jong was' antwoordt hij: mijn gebit beter onderhouden en meer seks hebben). Het contact met het monster geeft hem ook zijn haar en viriliteit terug.  Het punt is eerder dat zijn seks niet kan leiden tot een relatie . Zoals Foucault al stelde: er was van oudsher niet zozeer een taboe op homoseks, maar op homoseksuele relaties. De niet-heteroseksuele samenlevingsvor...

Get Out plakt niet alleen twee genre films aan elkaar (psychologisch-realisme vs zombiepulptrash), die elk twee 'leeswijzen' impliceren, maar deze twee leeswijzen worden via de personages ook aan twee klassen gekoppeld. De witte progressief-rijke schoonouders bezitten, als Art en Psychiater, over 'legitieme' interpretatiewijzen (medisch, psychiatrisch) van mensen, angsten, complexen. Zij 'lezen' de situatie van Chris 'correct.'  Rod daarentegen is lager opgeleid. Hij heeft zijn kennis van de wereld van TV, en de trashy genres. Zijn 'leeswijze' van de situatie (nl dat Chris het slachtoffer is van een cult die hem tot seksslaaf wil maken) lijkt in eerste instantie een komische noot in de film. Zelfs in  de film wordt zijn duiding door andere personages uitgelachen. Door deze tegenstelling aan ras te koppelen lijkt de film zich te openen voor twee leeswijzen: een 'witte' (keurige, psychologisch-realistische) en een 'zwarte' (pulp...