Get Out 4

En assimilationisme. En zelfs 'social upward mobility.' Daar breekt Get Out! ook mee. De 'mind-gecontrolde' afro-Amerikanen zijn ook supergeassimileerd. Andre klinkt vooral witter dan wit als hij gevraagd wordt (en faalt) om de 'black experience' te verwoorden in een taal die verstaanbaar is voor de hoogopgeleide upper-middle class witte feestgangers.


Rod daarentegen moet begrepen worden in contrast met deze Andre. Hij is, voor een witte luisteraar (uit Nederland), soms bijna niet te verstaan, zo 'zwart' klinkt hij.




 Hoewel hij geschoold werk doet, lijkt hij zijn kennis, en 'interpretatieschema' te ontlenen aan pulp, tv en popcultuur. Hij 'leest' de situatie op een uitgesproken trashy manier, bijvoorbeeld als hij Chris waarschuwt dat hij het slachtoffer dreigt te worden van een blanke cult die een seks slaaf van hem wil maken. Rod 'leest' de situatie van Chris, met andere woorden op een pulpige manier, als liefhebber van genrefictie. (Hij is een soort geïmpliceerde toeschouwer in de film). Zijn 'leeswijze' van de situatie contrasteert natuurlijk met de 'blanke' leeswijze van Chris (en zijn 'situatie'), nl een hoogopgeleide 'psychologische' of zelfs 'medische' leeswijze. Deze interpretatie is i.t.t. die van Rod 'legitiem' of 'geaccepteerd als echte kennis. De spanning tussen deze twee personages en leeswijzen is ook een spanning tussen de twee 'genres' die botsen in de film: het (acceptabele, progressieve, witte) sociaal-realisme en de (trashy, zwarte?) genrecinema. De film 'kiest' natuurlijk voor dat laatste, en lijkt daarmee ook een keuze tegen assimilatie te maken.

'Get out!' roept Andre als hij tijdelijk uit de hypnose ontwaakt als het gevolg van de flits van het fototoestel van Chris. En daarmee lijkt hij drie dingen te bedoelen: verlaat het huis, het witte feest, maar ook: geef het verlangen naar assimilatie op.







Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

You Were Never Really Here

Afbeelding
Lynne Ramsay's You Were Never Really Here  draait om een pulp-topos: de crimineel (of hard-boiled detective) die in it  is for the money  die op een specifiek moment ook moreel 'gegrepen' wordt door de zaak die hij wil oplossen. In YWNRH gebeurt dit als het kind dat hij net heeft gered van hem wordt weggedragen en zij hem aanspreekt , zijn naam uitspreekt en om hulp vraagt. Het interessante van Ramsay's face-to-face is dat het beroep komt van een kind . Zoals Jacqueline Rose stelde: het figuur van het kind is altijd overgedetermineerd.  We kunnen niet neutraal blijven t.o.v. een kind. Elk kind herinnert ons ook aan het kind dat we zelf waren, en dat we met ons meedragen (zoals de filmposter en sleutelshot van de film zo mooi aangeeft).  Ramsay geeft dit aan door de film te voorzien van flashbacks naar Joe's kindertijd, waardoor het onduidelijk is welk kind Joe probeert te redden. Het drama is een innerlijk drama.  Dit wordt prachtig weergege...
Meer lezen

Homeland

Afbeelding
De 'semiotische onzekerheid' van Homeland - het feit dat we nooit kunnen weten of we te maken hebben met een paranode-schizofrene (pathologische) duiding van de werkelijkheid, of een briljante ontcijfering die juist vanwege  de pathologie de werkelijkheid ziet die wij over het hoofd zien - is iets dat de serie deelt met Mr Robot . Hier draait het ook om een situatie die onzeker is omdat wij de wereld bekijken door de blik van een instabiel personage. Maar net als in Mr Robot wordt dit gekoppeld aan de 'onleesbaarheid' van onze huidige geo-politieke situatie. In Mr Robot ligt die onleesbaarheid in de 'algoritmisering' van de werkelijkheid. In Homeland  is het punt dat de strijd tussen wat Virilio noemt 'stealth' en 'de ballistieke blik' (van o.a. de drone) zich zo ver heeft ontwikkeld dat het blote oog altijd onder doet voor de technologische blik. Hierdoor is onze situatie altijd fundamenteel paranoïde.
Meer lezen

Miami Vice

Afbeelding
“Every time I watch a popular television narrative [like Miami Vice ], I have to pinch myself and remind myself that these narratives are not a somewhat distorted reflection of the real state of race relations in American cities. They are functioning much more as Levi-Strauss tells us myths do. They are myths, which represent in narrative form the resolution of things, which can’t be resolved in real life. What they tell us about is about the ‘dream life’ of a culture” (Stuart Hall, p. 92)
Meer lezen