Get Out 2

Behalve een genrefilm is Get Out ook een remake van Guess who is coming to Dinner? Het neemt afstand van de meest problematische ideologie van de film, zijn 'progressivisme.' Vanwege de plotlijn (Sidney Poitier komt op bezoek bij de ouders van zijn blanke vriendin) snijdt het het probleem van racisme aan in de vorm van het generatieconflict. De implicatie is dat racisme a.h.w. vanzelf overwonnen zal worden door een nieuwe generatie.

Het 'guess'-generatieverhaal is natuurlijk een progressief topos. 'Racisme' wordt wel vaker aan de 'vorige' generatie gekoppeld. Alsof het iets zou zijn dat vanzelf wel verdwijnt als er genoeg 'progressie' is. De ideologie van 'progressivisme' impliceert natuurlijk een teleologie o.i.d.

Get Out laat zich als een hedendaagse versie van dit generatieconflictverhaal lezen, maar het zet een andere temporaliteit naast de 'progressivistische,' nl de temporaliteit van 'trauma' of 'deep time.' Omdat Racisme, in Peele's afbeelding, niet te reduceren is tot een reeks 'opvattingen' en 'vooroordelen' waar je je los van kan schudden, maar iets is dat verbonden is met pijn, verdriet of trauma - iets dat je je niet kan herinneren - kan je je er ook niet zo makkelijk van bevrijden. 

Het is geen toeval dat de ouders die bezocht worden juist 'progressieven' zijn, de babyboomers die zelf aan de 'goede' kant stonden van de generatiekloof ten tijde van Guess Who is Coming to Dinner? 

De switch van een 'progressivistische' temporaliteit naar eentje die de logica van trauma volgt impliceert ook een breuk in genre. De progressivistische vertelling veronderstelt lineariteit en (sociaal-) realisme. Trauma past beter bij horror, paranoia, de gothic. 





Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

You Were Never Really Here

Afbeelding
Lynne Ramsay's You Were Never Really Here  draait om een pulp-topos: de crimineel (of hard-boiled detective) die in it  is for the money  die op een specifiek moment ook moreel 'gegrepen' wordt door de zaak die hij wil oplossen. In YWNRH gebeurt dit als het kind dat hij net heeft gered van hem wordt weggedragen en zij hem aanspreekt , zijn naam uitspreekt en om hulp vraagt. Het interessante van Ramsay's face-to-face is dat het beroep komt van een kind . Zoals Jacqueline Rose stelde: het figuur van het kind is altijd overgedetermineerd.  We kunnen niet neutraal blijven t.o.v. een kind. Elk kind herinnert ons ook aan het kind dat we zelf waren, en dat we met ons meedragen (zoals de filmposter en sleutelshot van de film zo mooi aangeeft).  Ramsay geeft dit aan door de film te voorzien van flashbacks naar Joe's kindertijd, waardoor het onduidelijk is welk kind Joe probeert te redden. Het drama is een innerlijk drama.  Dit wordt prachtig weergege...
Meer lezen

Homeland

Afbeelding
De 'semiotische onzekerheid' van Homeland - het feit dat we nooit kunnen weten of we te maken hebben met een paranode-schizofrene (pathologische) duiding van de werkelijkheid, of een briljante ontcijfering die juist vanwege  de pathologie de werkelijkheid ziet die wij over het hoofd zien - is iets dat de serie deelt met Mr Robot . Hier draait het ook om een situatie die onzeker is omdat wij de wereld bekijken door de blik van een instabiel personage. Maar net als in Mr Robot wordt dit gekoppeld aan de 'onleesbaarheid' van onze huidige geo-politieke situatie. In Mr Robot ligt die onleesbaarheid in de 'algoritmisering' van de werkelijkheid. In Homeland  is het punt dat de strijd tussen wat Virilio noemt 'stealth' en 'de ballistieke blik' (van o.a. de drone) zich zo ver heeft ontwikkeld dat het blote oog altijd onder doet voor de technologische blik. Hierdoor is onze situatie altijd fundamenteel paranoïde.
Meer lezen

Miami Vice

Afbeelding
“Every time I watch a popular television narrative [like Miami Vice ], I have to pinch myself and remind myself that these narratives are not a somewhat distorted reflection of the real state of race relations in American cities. They are functioning much more as Levi-Strauss tells us myths do. They are myths, which represent in narrative form the resolution of things, which can’t be resolved in real life. What they tell us about is about the ‘dream life’ of a culture” (Stuart Hall, p. 92)
Meer lezen