Game of Thrones



Als 'laatkomer' bij Game of Thrones valt me op hoe 'verlaat' de serie zelf is. Ik was er eigenlijk stilletjes vanuit gegaan dat de serie volkomen 'post-network' zou zijn - en dat is hij ook in veel opzichten, maar nu ik hem bekijk na alle andere 'nieuwe' TV valt me op hoe wordy de serie eigenlijk is. Er is wel wat actie, maar het hangt van de dialogen aan elkaar. Het is bijna een hoorspel, met wat set-pieces en vrouwelijk naakt.

Dus: als Game of Thrones een soort 'remediation' is van real-time strategy spellen van een jaar of tien geleden (zoals World of Warcraft, etc) (en de opening credits lijken naar de esthetiek van het bordspel en ouderwetse Sim City / Civilization achtige spellen te verwijzen), daar vermengt dit met ellenlange dialoog, oorlogsverklaringen, pleidooien, etc. Shakespeare gemengd met D&D improv.

Maar hoewel de film wordy, strategisch, spel-achtig is, maar het gebruik van sterke beelden die bij de kijker blijven hangen. Zo is de laatste shot van seizoen 1 niet alleen een narratieve cliff-hanger, maar ook een shot die al snel op het netvlies gegrift staat.


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

You Were Never Really Here

Afbeelding
Lynne Ramsay's You Were Never Really Here  draait om een pulp-topos: de crimineel (of hard-boiled detective) die in it  is for the money  die op een specifiek moment ook moreel 'gegrepen' wordt door de zaak die hij wil oplossen. In YWNRH gebeurt dit als het kind dat hij net heeft gered van hem wordt weggedragen en zij hem aanspreekt , zijn naam uitspreekt en om hulp vraagt. Het interessante van Ramsay's face-to-face is dat het beroep komt van een kind . Zoals Jacqueline Rose stelde: het figuur van het kind is altijd overgedetermineerd.  We kunnen niet neutraal blijven t.o.v. een kind. Elk kind herinnert ons ook aan het kind dat we zelf waren, en dat we met ons meedragen (zoals de filmposter en sleutelshot van de film zo mooi aangeeft).  Ramsay geeft dit aan door de film te voorzien van flashbacks naar Joe's kindertijd, waardoor het onduidelijk is welk kind Joe probeert te redden. Het drama is een innerlijk drama.  Dit wordt prachtig weergege...
Meer lezen

Homeland

Afbeelding
De 'semiotische onzekerheid' van Homeland - het feit dat we nooit kunnen weten of we te maken hebben met een paranode-schizofrene (pathologische) duiding van de werkelijkheid, of een briljante ontcijfering die juist vanwege  de pathologie de werkelijkheid ziet die wij over het hoofd zien - is iets dat de serie deelt met Mr Robot . Hier draait het ook om een situatie die onzeker is omdat wij de wereld bekijken door de blik van een instabiel personage. Maar net als in Mr Robot wordt dit gekoppeld aan de 'onleesbaarheid' van onze huidige geo-politieke situatie. In Mr Robot ligt die onleesbaarheid in de 'algoritmisering' van de werkelijkheid. In Homeland  is het punt dat de strijd tussen wat Virilio noemt 'stealth' en 'de ballistieke blik' (van o.a. de drone) zich zo ver heeft ontwikkeld dat het blote oog altijd onder doet voor de technologische blik. Hierdoor is onze situatie altijd fundamenteel paranoïde.
Meer lezen

Miami Vice

Afbeelding
“Every time I watch a popular television narrative [like Miami Vice ], I have to pinch myself and remind myself that these narratives are not a somewhat distorted reflection of the real state of race relations in American cities. They are functioning much more as Levi-Strauss tells us myths do. They are myths, which represent in narrative form the resolution of things, which can’t be resolved in real life. What they tell us about is about the ‘dream life’ of a culture” (Stuart Hall, p. 92)
Meer lezen