S2E4 culmineert in een biecht-scene, waarbij het onduidelijk is of de biecht geveinsd, gespeeld, komisch - onderdeel van een flirt-ritueel (dat, zo zagen we eerder in de serie, altijd ironisch is). Ook hier flashbacks naar Boo. Maar nu zijn het echt 'flashes.' Ze zijn niet meer gegoten in de anekdotisch-narratieve vorm. In de Biecht bekent Fleabag dat ze iemand nodig heeft die guidance geeft, bijvoorbeeld een priester, ook al gelooft ze niet in God. De priester echter, geeft in deze scene geen enkele guidance. Zijn commentaar beperkt zich tot 'it's ok. Go on,' en '.. and...?' Deze biecht is een spiegeling van de therapiesessie in S2E2, hierin opent de therapeut met de opmerking: 'it's best not to make jokes here, in case things get lost in humorous translation." De centrale vraag van de serie is natuurlijk: what gets lost in humorous translation?
1. Fleabag gaat over de manier waarop humor enerzijds functioneert als een mechanisme van repressie, maar anderzijds het verdrongene laat terugkeren - maar op een speelse, afstandelijke manier, waardoor het werk kan doen (rouwwerk, durcharbeitung ). 2. De serie combineert twee tonaliteiten (komedie en drama) en daarmee ook de twee 'tempo's' die bij deze modi hoort: de regelmatige 'beat' van de sitcom (met 20-minuten durende reeksen van nevengeschikte situaties, waarin nooit een echte doorbraak kan zijn, en de personages vast lijken te zitten in hun onderlinge web van relaties) met het ritme van drama, waarin we wachten op een doorbraak, verandering, inzicht, bildung, closure. 3. Humor, zo toont de serie (bijvoorbeeld in zus-zus-situaties) is in sociale situaties zowel een uiting van agressie als een ontkenning ( aufhebung / sublimering ) van deze agressie. (Zie bijvoorbeeld S1E1 waarin de zussen een feministische lezing bijwonen). 4. In de eerste afleveringe...
Ik lees net in het schitterende 'Revolution in the Head' van Ian McDonald dat de openingsregel van Lennon's 'Cry Baby Cry,' oorspronkelijk was: 'Cry Baby, Cry, make your mother BUY.' Volgens McDonald was de aanleiding voor de tekst een commercial die Lennon las als eentje waarin het huilen van een baby (in Lacaniaanse termen een demand / vraag om liefde) gepresenteerd wordt als een aanmoediging van de moeder om iets aan te schaffen. Het nummer heeft daardoor een achtgrond die vergelijkbaar is met Sgt Pepper's 'Good Morning, Good Morning,' waar het irritante jingle-achtige regeltje 'Good Morning, Good Morning!' ook ontleent is aan een commercial (voor Cornflakes). McDonald beschrijft hoe Lennon de gewoonte had om zijn liedjes te schrijven terwijl de tv aanstond, en dat de Kellogs-jingle hem onderbrak en zijn concentratie verstoorde. Nadat het hem niet lukte om de Jingle uit zijn hoofd te zetten besloot hij het te integreren in een...
Reacties
Een reactie posten