Homeland Notes, ctd.
1) Vanwaar de kinderfoto's van Claire Danes die steeds terugkeren in de opening credits van Homeland?
In een verhaal over een bipolaire stoornis roept het figuur van het kind natuurlijk de vraag op: waar ging het mis? Op welk moment was de gekte al aanwezig? Een mentale instorting roept de behoefte aan een terugblik op: vanaf welk moment kunnen we de toekomstige breakdown al zien aankomen? Wanneer wordt de naderende ramp leesbaar op een gezicht? Hiermee lijkt het op de paranoïde epistemologie van de serie zelf: hoe herkennen we naderende rampen vroegtijdig?
De serie draait niet als een detective om het zoeken naar een dader, het reconstrueren van een verleden, maar om het voorkomen van een mogelijke toekomst. Het draait daarbij minder om waarheid, maar om waarschijnlijkheid. Foto's (zoals kinderfoto's) moeten losgeweekt worden uit hun narratieve context (het verleden) en onderworpen worden aan een analyse die ze ziet als tekens die vanuit toekomst het verleden infiltreren.
2) In aflevering vier van de eerste serie zien we Carrie die Brody obsessief aan het volgen is. In een vorige aflevering hebben we ontdekt hoe zijn woning, zonder dat hij het vermoedt, is veranderd in een big brother-huis, en zijn leven een reality soap die Carrie vanaf haar huiskamer kan volgen. We zien haar eten voor de buis, zich inleven, en zelfs terug praten tegen het scherm, als een tv-verslaafde soap-kijkster. De serie opent met een zelf-reflexief moment, en vraagt 'wat is tv kennis'? Met welke blik kijken we? Of: wanneer is een personage opaak? Wanneer ketst onze poging om iemand te lezen af?
3) Net als een traditionele Hitchcock-thriller wordt de suspense in de eerste serie veroorzaakt door het verschil in kennis tussen het centrale personage (Carrie, ook een TV-kijkster) en die van ons. Soms weten we minder (dan worden we gedreven door nieuwsgierigheid), soms meer (suspense), maar telkens is er een opaak subject. Brody, die even onleesbaar en enigmatisch blijft als het Arabische gebed dat hij prevelt, dat staat voor de code die bij hem geïmplanteerd is in zijn gevangenschap. Het programma dat hij op het punt staat om uit te voeren.
(Edit: wat wel op ons beeldscherm verschijnt, maar niet op dat van Carrie, zijn de mentale beelden van Brody: zijn hallucinaties. De serie contrasteert twee 'blikken' op Brody: de inlevende, psychologische blik van de serie zelf (deze biedt imaginaire kennis) en de blik van de surveillance camera en van Carrie. Beiden 'staan' stuk op iets: de 'code' die in Brody is geplant.)
4) De ontdekking van de paralel editing kan niet los gezien worden van de uitvinding van de telefoon. Toen Griffith in His Lonely Villa filmisch twee ruimtes met elkaar verbond, werd dit op pootniveau gemotiveerd via een telefoonlijn. In de hedendaagse spy series en films (Homeland, maar ook in de Drone Films) zijn het schermen die ons van plek naar plek laten springen. Maar waar de telefoon een 'lijntje' is, daar biedt het scherm een onleesbare kluwen van data.
5) Code, procedures, wetten, richtlijnen, protocollen. Ze komen allemaal tussen het echte werk van de CIA: het kijken.
De serie draait niet als een detective om het zoeken naar een dader, het reconstrueren van een verleden, maar om het voorkomen van een mogelijke toekomst. Het draait daarbij minder om waarheid, maar om waarschijnlijkheid. Foto's (zoals kinderfoto's) moeten losgeweekt worden uit hun narratieve context (het verleden) en onderworpen worden aan een analyse die ze ziet als tekens die vanuit toekomst het verleden infiltreren.
2) In aflevering vier van de eerste serie zien we Carrie die Brody obsessief aan het volgen is. In een vorige aflevering hebben we ontdekt hoe zijn woning, zonder dat hij het vermoedt, is veranderd in een big brother-huis, en zijn leven een reality soap die Carrie vanaf haar huiskamer kan volgen. We zien haar eten voor de buis, zich inleven, en zelfs terug praten tegen het scherm, als een tv-verslaafde soap-kijkster. De serie opent met een zelf-reflexief moment, en vraagt 'wat is tv kennis'? Met welke blik kijken we? Of: wanneer is een personage opaak? Wanneer ketst onze poging om iemand te lezen af?
3) Net als een traditionele Hitchcock-thriller wordt de suspense in de eerste serie veroorzaakt door het verschil in kennis tussen het centrale personage (Carrie, ook een TV-kijkster) en die van ons. Soms weten we minder (dan worden we gedreven door nieuwsgierigheid), soms meer (suspense), maar telkens is er een opaak subject. Brody, die even onleesbaar en enigmatisch blijft als het Arabische gebed dat hij prevelt, dat staat voor de code die bij hem geïmplanteerd is in zijn gevangenschap. Het programma dat hij op het punt staat om uit te voeren.
(Edit: wat wel op ons beeldscherm verschijnt, maar niet op dat van Carrie, zijn de mentale beelden van Brody: zijn hallucinaties. De serie contrasteert twee 'blikken' op Brody: de inlevende, psychologische blik van de serie zelf (deze biedt imaginaire kennis) en de blik van de surveillance camera en van Carrie. Beiden 'staan' stuk op iets: de 'code' die in Brody is geplant.)
4) De ontdekking van de paralel editing kan niet los gezien worden van de uitvinding van de telefoon. Toen Griffith in His Lonely Villa filmisch twee ruimtes met elkaar verbond, werd dit op pootniveau gemotiveerd via een telefoonlijn. In de hedendaagse spy series en films (Homeland, maar ook in de Drone Films) zijn het schermen die ons van plek naar plek laten springen. Maar waar de telefoon een 'lijntje' is, daar biedt het scherm een onleesbare kluwen van data.
5) Code, procedures, wetten, richtlijnen, protocollen. Ze komen allemaal tussen het echte werk van de CIA: het kijken.
Reacties
Een reactie posten