I've got a TV eye on you

In zijn boekje Pastiche  uit 2007 eindigt Richard Dyer zijn inleiding met de stelling dat Pastiche niet  incompatible is met affect. (4) Ik heb het boek verder nog niet gelezen, maar de cover heeft een still uit Todd Haynes's Far from Heaven . Dyer lijkt daarmee op een terrein waar ik me in mijn college over Almodovar en de Espanolada ook begaf: hij citeert / parodieert genre, inclusief de affectieve beladenheid van bepaalde topoi, met als doel ze in een nieuwe configuratie te hechten.

Ik lees net in een hele goede studentenpaper de suggestie dat een serie als Black Mirror (impliciet) suggereert dat we in een nieuwe fase van de ontwikkeling van kapitaal zijn gekomen. Waar Guy Debord in The Society of the Spectacle  kortweg stelt dat we in de naoorlogse periode een nieuwe periode van kapitalisme terecht zijn gekomen, waarin 'hebben' minder belangrijk is dan 'verschijnen.' (Zoals Debord stelt: 'the material object gives way to its semiotic representation... so that it is the appearance of the commodity that is more decisive than its actual use value' (134). Met de opkomst van sociale media is onze eigen 'connectiviteit' ons kapitaal geworden. Het is daarmee een ander 'spektakel' dat we steeds opvoeren. De aflevering 'nosedive' lijkt daar commentaar op te geven.

In hedendaagse series en films is wel aandacht voor het moment waarop kapitaal wordt vergaard: door drugsdealers, maffiabazen, en de wolven van wall street. Het is nog steeds het moment van 'verdienen' dat fascineert. Opvallend, want, zoals Piketty stelt in zijn boek: vanaf de jaren zeventig is de waardestijging van kapitaal sneller gegaan dan de groei van de economie. Hij stelt in Capital in the Twenty-First Century  dat we weer terecht zijn gekomen in een wereld waarin 'patrimonial capitalism,' zoals dat uitgebeeld wordt in de romans van Balzac en Jane Austen, waarin karakters het kapitaal van hun voorouders moeten beheren. Dit is, lijkt me, de Trump familie. Het is een Balzaciiaans verhaal, maar ideologisch overgoten met een sausje 'self made man' (de 'art of the deal, etc'). Vandaar zijn theatrale vertoon van horkerigheid. Het moet verhullen dat hij begonnen is met familiekapitaal.

In zijn stuk over de Wire signaleert Jameson een aantal interessante verschuivingen in de traditie van de 'crime' series. Aan de ene kant signaleert hij dat de figuur van de eenzame detective (Sherlock, Poirot, Miss Marple) vervangen is door een politie-team. De detective wordt dan een 'police procedural,' waardoor de nadruk komt te liggen op de onderlinge dynamiek van de politie, en uiteindelijk op corruptie (hij noemt de Sjowal en Wahlo (whatever) boeken als baanbrekend in dit opzicht). Aan de kant van de 'villain' ziet hij een verarming. Omdat we het niet meer moreel verdorven vinden om dingen te doen uit geldelijk gewin is de oppositie tussen de crimineel en de corrupte agent minder sterk geworden. Daarom moeten er 'nieuwe' figuren van het kwaad opgevoerd worden: de seriemoordenaar, de terrorist en de pedofiel. Interessant aan de move van Narcos  naar O Mecanismo is dat de figuur van 'villain' eruit verdwijnt. Het is alleen nog corruptie. ...

Hier  staat een leuk stuk van Emily Nussbaum over de bloei in kindertv, met name animatie. Ze noemt  the regular show, maar ook Adventure Time en Phileas and Ferb. Volgens mij heb ik het wel vaker ingetikt. Maar er is iets interessants aan de hand. Decennialang was televisie-animatie het achtergebleven broertje van filmanimatie, met zijn 'limited animation' en suffe formules. Maar omdat de 'imitation of life' esthetiek die Disney pionierde via CGIin allerlei genres de norm is geworden, is TV animatie het terrein van 2D geworden.  Nussbaum schrijft over Phileas and Ferb "Phileas and Ferb is almost sonnet-like in its precision. In eleven minutes, the script links three plots..."

In een (hele goede) studentenpaper lees ik net dat Mass Effect 2 o.a. gaat over de vraag wanneer we AI 'personhood' ervaren  als spelers. Het spel biedt daarmee een variatie op het aloude Turing Experiment (en Lacan's experiment) maar het omkleedt het met fictie (waarin o.a. toespelingen op Genesis (in Eden Prime). Centraal in het spel staat EDI ('Enhanced Defense Intelligence') in eerste instantie weergegeven als een globe, en waar naar verwezen wordt als 'het'. In deze fase is EDI veel meer een 'besturingssysteem': AI zoals we dat nu in ons dagelijks leven kennen. Iets abstracts, zonder lichaam. Pas als EDI zich richt  op de speler, in een 'mode of address' die speels, bijna flirterig aandoet krijgen we als speler het gevoel dat we met een persoon te maken hebben. Dit gebeurt op het moment dat EDI zegt: 'you are interesting.' EDI geeft dan aan dat ze geprogrammeerd is met 'several core functions that simulate desires....

The passion of the Nerd is een voorbeeld van een youtube-kanaal dat aan Buffy-logie doet.