I've got a TV eye on you

Muziek wordt wel vaker 'filmisch' genoemd, maar Weyes Blood's nieuwe CD lijkt ook echt over  'het cinematische' te gaan. Het wordt ook vaak met Lana Del Rey vergeleken. De vraag is, wat is 'cinema' volgens 'movies'? Of liever: waarom luisteren we altijd naar wat film zelf over film te zeggen heeft? Waarom zou een lied over the pictures  niet net zo onthullend zijn? M.a.w. waarom zou je niet dansen over architectuur? Altijd maar gebouwen over gebouwen, schilderijen over schilderijen, muziek over muziek. *gaap*

Net een leuke studentenpaper gelezen over Nicholas Refn's Bronson  (2008). Bronson - de UK's beroemdste gevangenis - zat oorspronkelijk vast voor een overval (hij werd veroordeeld voor 7 jaar), maar was in de gevangenis zo gewelddadig dat hij uiteindelijk 30 jaar vast zit. Het geestige van de film - dat de vorm aanneemt van een Brechtiaanse monoloog waarbij Bronson de camera inkijkt - is dat Bronson niet alleen de disciplinerende-reintegrerende functie van de gevangenis weigert (zijn eerste geweldsuitbarsting volgt op een moment waarop hij 'training' zou moeten ontvangen dat hem in staat zou stellen om na zijn vrijlating een baan te vingen), hij lijkt bewust op zoek te zijn naar 'roem' - het type roem dat de misdadiger (o.a. Foucault) in het pre-disciplinerende regime trof, de roem van de 'veroordeelde' die (zoals ook volgens Derrida (in zijn kritiek op Benjamin's kritiek van geweld) vanwege zijn niets-ontzienende gewelddadigheid de rechtsor...

Claire Denis' High Life  is (natuurlijk) een  biopolitiek-dystopische film over een 'carceral society.' Het ruimteschip, bevolkt door ter-dood-veroordeelden (die eerder in de film als 'scum' en 'afval' zijn bestempeld) is een 'machine' die 'menselijk afval' recycled: uitscheidingsproducten, lichaamssappen DNA, wordt rondgepompt. De film opent met een scene waarin het hoofdpersonage Monte een Baby toespreekt en haar waarschuwt nooit eigen urine te drinken of uitwerpselen te nuttigen. Ook al zou alles perfect kunnen worden gezuiverd, het blijft een taboe, zo legt hij uit. De film vraagt zich dus af: wat is een biopolitiek regime zonder 'taboe' - zonder (om het in Levi-Straussiaanse termen te stellen) de fundamentele wet die een onderscheid aanbrengt tussen lichamen te respecteren. Een leven, zo zou Lacan zeggen, zonder de signifier . [Dit doorbreken van het taboe is ook een thema in de film. Het 'verwantschapssysteem' ...