I've got a TV eye on you

In de popmuziek was het een aantal jaren geleden nog bon ton om family trees  te maken van scenes, of genres. Ik weet niet meer wie hier mee begon (was het Peter Frame??) Het kwam, denk ik, uit een periode waarin consumptiepatronen minder eclectisch waren, waar je geinteresseerd was in 'scenes.' (Deze Liverpool family tree vond ik leuk:) Anyway, toen ik net op de Wikipediapagina van Michael Schur keek dacht ik: een dergelijke family tree zou voor tv-makers handig zijn. Schur werkte aan de Amerikaanse Office , en toen aan Parks and Recreations , en uiteindelijk aan The Good Place . Maar hij werkte ook mee aan Brooklyn nine-nine en Master of None . Een mooie boom had kunnen aangeven hoe de faux-documentaire trope via Ricky Gervais terecht was gekomen bij Master of None.

Misschien toevoegen aan mijn TV-leeslijst: Jennifer Hayward, Consuming Pleasures (1997) Hayward stelt dat met de opkomst van het feuilleton (bv bij Dickens) het publiek een actieve rol gaat spelen.  Ze verbindt dit ook aan de commerciële verschijningsvorm van het feuilleton. Ze bespreekt ook expliciet de conventies van Dickens, strips, TV. (Misschien handig als beginpunt voor mijn cursus over serials. Ik wil er dan ook Fantomas en filmseries bij doen). Misschien zelfs radio.

Vrijdag bekeek ik Paul Thomas Anderson's Phantom Thread, en het is mij nog steeds een raadsel waarom de film zo unaniem geprezen is door de filmkritiek - maar ik kan ook nog niet helemaal mijn vinger leggen op mijn eigen geïrriteerdheid m.b.t. de film. Mijn reactie is enerzijds primief  en persoonlijk : ik vond de karakters volkomen 'ongeloofwaardig' (wat zien ze toch in elkaar, waarom zou je dat in godsnaam doen?), en anderzijds spreekt Anderson's thematiek (over de 'grote man' & 'controlfreak') me totaal niet aan. De impliciet Wagneriaanse idee dat cinema de visie van een 'controlerende' regisseur biedt staat me niet aan. Anderzijds stoort het gebaar  van de film me. De 'heteroseksualisering' van de relatie tussen couturier en model vond ik suf. De impliciete sadomasochistische natuurlijk vond ik een cop out . S/M wordt in cinema wel vaker gebruikt om iets potentieel  queers toch straight  te houden. En daarnaast is de fil...