I've got a TV eye on you

De 'semiotische onzekerheid' van Homeland - het feit dat we nooit kunnen weten of we te maken hebben met een paranode-schizofrene (pathologische) duiding van de werkelijkheid, of een briljante ontcijfering die juist vanwege  de pathologie de werkelijkheid ziet die wij over het hoofd zien - is iets dat de serie deelt met Mr Robot . Hier draait het ook om een situatie die onzeker is omdat wij de wereld bekijken door de blik van een instabiel personage. Maar net als in Mr Robot wordt dit gekoppeld aan de 'onleesbaarheid' van onze huidige geo-politieke situatie. In Mr Robot ligt die onleesbaarheid in de 'algoritmisering' van de werkelijkheid. In Homeland  is het punt dat de strijd tussen wat Virilio noemt 'stealth' en 'de ballistieke blik' (van o.a. de drone) zich zo ver heeft ontwikkeld dat het blote oog altijd onder doet voor de technologische blik. Hierdoor is onze situatie altijd fundamenteel paranoïde.

De 'I Love New York'-aflevering van Master of None is, misschien, de beste illustratie van wat 'alledaags racisme' inhoudt. In deze 'stunt-aflevering' volgen we de drie hoofdkarakters met een long take, als de camera een zwiepende beweging maakt om terecht te komen bij een portier - het voorbeeld van een karakter dat we normaal gesproken over het hoofd zien, omdat hij hoort bij het 'meubilair' van een gebouw. In de volgende tien minuten zien we, stukje bij beetje, wat 'dagelijks' racisme is. Daarna komen we, wederom via een long-take, terecht bij een winkelbediende. Zij is niet zozeer onzichtbaar, maar stemloos, want doof. Tenslotte eindigen we in een Taxi. Het mooie van de serie: dit gebeurt op een manier die nergens drammerig, of boos wordt. Het behoudt een zekere lichtheid.