I've got a TV eye on you

Een korte gedachte over Westworld : Mittel stelt (terecht) naar aanleiding van o.a. The Wire dat veel hedendaagse narratief complexe series met realistische ambities, gestructureerd zijn als spellen. Hierdoor kunnen ze de werkelijkheid afbeelden als een kluwen van geschreven en ongeschreven regels, een techno-symbolisch web dat onze bewegingsmogelijkheden definieert. Westworld  behoort tot het subgenre van 'spel-ficties' (of de mini-cyclus) waarbij het spel expliciet een 'didactische' ambitie heeft. Het is een 'serious game.' Achter de schermen trekt een kwade genius aan de touwtjes die ons een lesje wil leren.  

Het zou leuk zijn om het uncanny  effect van de Channel 4 TV serie Humans  eens te vergelijken met het computerspel: Detroit: Becoming Human. Beiden draaien om dezelfde problematiek, maar zetten een ander  'antropologiserend apparaat' (vrij naar Agamben) in: de TV en het spel. Wat ik me van de TV serie kan herinneren is dat de Androids het meest uncanny  zijn als ze rollen innemen waar we zelf a.h.w. het meest op projecteren, nl moeders en seksobjecten. Volgens Freud zijn dit figuren die wij a.h.w. 'animeren' door onze eigen issues erop te projecteren. Iets vergelijkbaars gebeurt in het computerspel (het draait om bedienden), maar deze keer gaat projectie met interactiviteit gepaard. (Het geestige is: het spel lijkt daardoor zijn eigen Turing-experiment te ensceneren: er zijn momenten waarop het lijkt dat de VR die tot ons spreekt 'personhood' heeft)