I've got a TV eye on you

The Soup Nazi & P alestinian Chicken , de klassieke Seinfeld & klassieke Curb gaan alletwee, niet toevallig, over eten, sex, en mores . Of liever, over goed  eten (de beste kip in LA, de beste soep in NY) dat eigenlijk niet helemaal kosher  is (Palestijns, Nazi), of waar een belachelijke hoeveelheid ongeschreven regels omheen hangen (in het geval van de Soup Nazi). En  ze gaan over seksualiteit, en 'ongeschreven regels' (wat kan je wel zeggen, niet zeggen, wat kan je maken, etc.) In The Soup Nazi  wordt de A-plot (de draconische regels van de soepkok) gespiegeld door een B-plot over de (kleine) ergernis van George aan de love-dovey praat tussen Jerry en zijn nieuwe vriendin. Curb compliceert dit model. Hier wordt expliciet de link tussen seks, taboes rond eten sociale banden, mores, ongeschreven regels aan elkaar gekoppeld.

Franju's schitterende Sang des Betes  (1949) neemt ons, zoals veel documentaires van na WW2 een ruimte in die normaal gesloten voor ons blijft: de slachthuizen aan de rand van Parijs. De toon verschilt, maar Franju lijkt met de Amerikaanse filmmakers van de Direct Cinema de ambitie te delen om 'besloten' ruimtes in te gaan (ziekenhuis, inrichting, school), in een 'fly on the wall' approach. Ik dacht: het lijkt alsof de interesse van de fly-on-the-wall filmmakers vooral gericht is op wat Foucault de besloten disciplinaire ruimtes noemt. De panopticon-ruimtes. Film dringt hier (woordeloos) in binnen en vormt een 'tegenblik' (... en ja, Sang is niet bepaald woordeloos, maar de voice-over lijkt alleen te spreken als we buiten de slachthuizen zijn. Zodra we binnen staan zwijgt hij/zij.)