I've got a TV eye on you

In zijn boekje Pastiche  uit 2007 eindigt Richard Dyer zijn inleiding met de stelling dat Pastiche niet  incompatible is met affect. (4) Ik heb het boek verder nog niet gelezen, maar de cover heeft een still uit Todd Haynes's Far from Heaven . Dyer lijkt daarmee op een terrein waar ik me in mijn college over Almodovar en de Espanolada ook begaf: hij citeert / parodieert genre, inclusief de affectieve beladenheid van bepaalde topoi, met als doel ze in een nieuwe configuratie te hechten.

Ik lees net in een hele goede studentenpaper de suggestie dat een serie als Black Mirror (impliciet) suggereert dat we in een nieuwe fase van de ontwikkeling van kapitaal zijn gekomen. Waar Guy Debord in The Society of the Spectacle  kortweg stelt dat we in de naoorlogse periode een nieuwe periode van kapitalisme terecht zijn gekomen, waarin 'hebben' minder belangrijk is dan 'verschijnen.' (Zoals Debord stelt: 'the material object gives way to its semiotic representation... so that it is the appearance of the commodity that is more decisive than its actual use value' (134). Met de opkomst van sociale media is onze eigen 'connectiviteit' ons kapitaal geworden. Het is daarmee een ander 'spektakel' dat we steeds opvoeren. De aflevering 'nosedive' lijkt daar commentaar op te geven.