I've got a TV eye on you

In het nieuwe streaming & binge universum hoeven  TV series zich niet meer te houden aan de vastgelegde lengte van 50 of 25 minuten. Toch lijken de meeste series dit in eerste instantie vast te houden, zich nog niet bewust van de nieuwe mogelijkheden. Uitzonderingen zijn de komedie Fleabag , gemaakt voor BBC3. Deze serie werkt vooral met korte afleveringen. Dat was, deels, de bedoeling toen BBC3 volledig digitaal werd. Het was de bedoeling om BBC producties te maken die 'platform-neutraal' waren, en zouden verspreid kunnen worden via sociale media. 'Spreadable Content' was het doel. Een ander voorbeeld is Mindhunter  van David Fincher. De afleveringen in deze serie wisselen van lengte.

Het succes van de Deense serie Thicker than Water  (waarvan ik dit weekend het tweede seizoen bekeek) ligt hem in het feit dat het een traditionele realistische romanstructuur vermengt met de conventies van een TV genre. Het gebruikt zijn lange vorm (10 afleveringen) om grip te krijgen op een familie. Als in een realistische roman draait het om relaties, veel meer dan om individuele psychologie, maar het combineert dit met de opbouw van een detective, of murder mystery . Hierdoor wordt een 'seizoen arch' neergelegd, en is een seizoenseinde mogelijk (de moord is opgelost), terwijl onze 'novelistic' interesse in de familieverbanden de verschillende seizoenen aan elkaar koppelt. Hierdoor wordt een van de narratieve vragen van de TV serie ten tijde van Binge-Watching opgelost: hoe geef je je kijkers 'closure' bij het einde van het seizoen, terwijl je ze toch redenen biedt om terug te keren bij een volgend seizoen. Bij Engrenages (Spiral) gebeurt iets vergelijkba...